الیزه

2011-11-08T19:20:00.000+03:30

Dear "It's complicated" status,

boro begu bozorgtaret biad baba.

mochakeram, L.

Don't worry. I don't feel bad. I don't feel anything at all

2011-09-17T02:07:00.000+04:30

send رو می زنم. بعد ایمیلم رو دوباره می خونم. به آخرش که می رسم انقد دلم برای کسی که این کلمه ها رو بنویسه می سوزه که گریه م می گیره. بعد فکر می کنم اشکالش این جاست که به کسی نمی شه گفت. اگه می شد گفت دیگه کسی نمی پرسید چرا ناراحتی. چرا شنگول نیستی. افسرده ای، حوصله نداری، بی انرژی ای. اگه می شد گفت حتمن شنونده یه دستی به سر آدم می کشید و می گفت الاهی بمیرم چجوری داری تاب می آری که خل نمی شی هنوز؟ می گفت اشکالی نداره که اینجوری شد و اونجوری شد همین که هنوز داری سروایو می کنی خوبه. شایدم نمی گفت. ها؟ شایدم می گفت جمع کن ببینم بابا. اگه انقد ناراحتی بکش بیرون. شایدم می گفت داری ناشکری می کنی. غرغرات از رو شکم سیریه. شایدم می گفت شدی از این زن های خودخواه همیشه ناراضی همیشه طلبکار. هوم؟ شایدم اینا رو می گفت. نمی دونم. نمی تونم تشخیص بدم دیگه. مرز بین واقعیت و توهم برام شکسته. خیلی وقته شکسته. شایدم یه جایی این وسطا تاب نیاوردم و دیوونه شدم و خودم حالیم نیست هنوز. هوم؟

2011-09-07T14:46:00.000+04:30

لابد یه لحظه هایی هم توی رابطه هست که، یهو می فهمی اگه بخوای بری، کسی نگهت نمی داره.

حتا سعی شم نمی کنه.

2011-08-30T00:38:00.001+04:30

یک پستی همین چند اسکرول پایینتر پارسال نوشته بودم در وصف تلاش و مجاهدتی که ناخودآگاهم می کنه برای مبارزه با کانسپت صبح زود از خواب بیدار شدن و نادیده گرفتن لزوم این امر از طریق دستکاری در مصادیق و ابزارهاش از جمله زنگ آلارم. لازم دیدم به اطلاع تکمیلی تون برسونم که نهضت همچنان ادامه دارد و یحتمل از معدود نهضت هایی باشد که اینجانب یا بخشی از اینجانب یک ســــال در آن استقامت و پایداری نمودیم. در آخرین تلاش های جان بر کفانه مون، یه زنگی روی آلارم موبایل گذاشتیم به شرح صدای ناقوس که یحتمل اصحاب کهف رو هم بیدار می کنه. انصافن یک ماهی بود که ما رو هم بیدار می کرد. امروز لکن وضعیتی رخ داد، که بیدار شدیم و دیدیم ده دقیقه ست همینجور داره ناقوس می زنه، و ما هم ده دقیقه ست که داریم می شنویمش ها، ولی در همان حال هم خواب می بینیم که با آقای شوالیه ی موطلایی خوشگله ی گیم آو ثرونز در یک وضعیت عاشقانه ی دونفره ی بارانی چنان که افتد و دانی ای هستیم، و یک فاکتور رمنس مساله اساسن اینه که صدای مزبور کوس جنگ است که شوالیه ی دلیر ما را به نبرد فرا می خواند، لکن ایشان حلقه بازوان بلورین و کمند گیسوی ما را به جنگ و شرف و وظیفه و دنیا و مافیها ترجیح می دهند و کلن یک وضع الیزه آو تروی ایست، ناگفتنی.

هیچی دیگه. مجددن نهضت بلد شد کجای ما رو باید بخارونه که جواب بده.

* دیدید وقتی آدم پرفکشنیست و همزمان "واید"ی هستید، هی یه وضعیت هایی پیش میاد که مثلن صد ساله به فلانی زنگ نزدید، بعد هی می دونید باید بزنید ها، ولی می گید خب بعد صد سال زنگ بزنم بگم چی؟ حتمن باید یک صحبت خیلی خاص اینتیمیت (اومدم بگم صمیمانه، دیدم پاسداری از زبان فارسی به سوءبرداشت حاصله نمی ارزه) طولانی چرب و چاق و مفصلی باشه سر فرصت. نتیجه حاصله این میشه که صد سال میشه چهارصد سال و شما هنوز زنگ نزدید. عقلتون هم نمی رسه که یک اسمس بزنید که فلانی چطوری؟ بلکم این بار پرفکشنیسم کمی تخفیف یافت و اصلن خود صحبت هم میسر شد. حالا شده داستان ما و این وبلاگ. امشب بالاخره شد که بشه که بیایم یه اسمسی بزنیم که هی وبلاگ جان متروکه ی ویرانه ی یادآور خرابه های پانتئون؛ هنوز یادمون هست که وجود داشتی. دلمون هم برای تایپ کردن ذمخللثق.زخئ در آدرس بار بسی تنگ شده بود.

And the thing that gets to me

2010-12-21T20:14:00.006+03:30

گذشت و گذشت تا رسید به آن جا که طبق حس شوخ طبعی سنگدلانه ی روزگار، بعد از آن سه روز، بعد از آن دو ساعت، بعد از آن چهار ساعت، بعد این سه ماه اصلن، یک هو دیدم الیزه ست و شب است و جاده ست و لابد ماه هم و پنجره ی نیمه باز علیرغم پشت گردن یخ کرده ی راننده و سیگار پشت سیگار و هی ریپلی کردن د انیمال اینستینکت کرنبریز که اصلن انگار مانده بود و مانده بود تا توی آن لحظه شنیده بشود برای اولین بار و بخراشد و بنوازد و برود تا هر آن جا که رفت.

بعد هی از بیرون خودم را نگاه می کردم و این شکلی می شدم که اووووووووه شت الیزه ست و شب و جاده و پنجره ی نیمه باز و جمله ای که حتا سه نقطه هم نمی خورد آخرش.

morning person ِ عنه؟!

2010-12-01T01:16:00.000+03:30

جدیدن ها عادت بسیار نکوهیده ای پیدا کرده ام در مسائل رختخوابی. مسائل رختخوابی البته و صدالبته منظورم بحث پیچیده ی صبح از رختخواب دل کندن است وگرنه در الباقیش که عادات هر چه نکوهیده تر پسندیده تر. کلن مغزم دارد همین جور می جورد که راه های تازه پیدا کند برای این که من را در رختخواب نگه دارد و استراحت کند بدبخت. یک مدت موبایل می گذاشتم بغلم؛ بعد از چن وخت مغزم یاد گرفت یواشکی بدون این که من را بیدار کند بزند خاموشش کند و به خرخر خود ادامه دهد. یک مدت موبایل را می گذاشتم بیرون که دستم نرسد به خاموش کردنش، مغزم اتومات درجه ی شنوایی را کاهش داد و صبح ها وانمود می کرد هیچ صدایی نمی شنود و وقت بیدار شدن نشده. بعد هوا که سرد شد عزا چنان عزایی شد که خارمادر مرده شور هم زارزار می گریستند چرا که خانه ی من اصولن جای خنک و بلایی است و من هم که سرمایی، از زیر پتو بیرون آمدن در یخمای دم صبح به نظرم هیچ2 از جنایت جنگی کم ندارد. فلذا یک مدت صبح ها به محض بوق الارم به حال خوابگردی بلند می شدم آب داغ را توی حمام باز می کردم درش را می بستم و خوابگردانه بر می گشتم تو تخت. بعد هی با خودم صحبت می کردم که عزیزم، جونم، بلن شو ببین اون تو چه داغ خوبیه الان؛ پاشو از خواب بیدار شو برو اون تو. کل پروسه ی دل کندن از خواب را راحت تر می کرد واقعن، ولی وقتی دو دفعه وسط خودخرکنی هام خوابم برد و آب دو ساعت باز ماند؛ متوجه شدم که این نیز رپتو.

حالا آخرین راهکارم عجالتن این است که موبایل را با وحشیانه ترین صدای ممکن می گذارم در دورترین جای ممکن. یک جوری که صبح صداش که در می آید حاضرم کوه را بذارم رو دوشم برم خفه ش کنم که گوشم را از پارگی نجات بدهم. بعد این دفعه مغزم برداشته دو تا استراتژی را با هم ترکیب کرده. خیلی به تدریج لول شنوایی م را کشیده پایین که بعضی وقت ها این امر که ولش کنم تا برای خودش این قدر وق بزند تا اسنوز بشود قابل مذاکره باشد. بعد حرکت رذیلانه بعدی که می کند - می کنم- این است که بلند می شوم. می روم موبایل را خاموش می کنم. خیلی اتوپایلوت قدم می زنم می روم جلوی بخاری؛ روی فرش ولو می شوم. بعد اولش این جوری است که دارم عین این گربه ها که جای گرمی پیدا کرده اند و هی هون خود را می چرخانند تا زاویه ی صحیح را پیدا کنند با فرش لاس می زنم. هی خودم را می مالم بهش. گرمه خب خوبه دوس دارم. هی هم به خودم می گویم یک دقیقه دیگه بلند می شم می رم سر زندگیم. بعد مساله این است که یک دقیقه دیگه تازه جای صحیح خود را در فرش پیدا کرده ام و این می شود که می گویم فاچ ایت و می گیرم خرخر می خوابم. نیم ساعت بعدش مجید وار یهو از جا می پرم که وااااااای باز دیرم شد و دور تند حالا بگرد لباس پیدا کن بپوش آرایش نمی خاد همین جوری مث دسته گلی کفشام کو آی پاد فندک کیف پول سیگار ظرف غذا الخ بیسار.. آخیش فقط نیم ساعت دیر رسیدم.

امروز صبح باید می رفتم دنبال دو سه تا کار اداری و گفته بودم ظهر می روم سرکار. قرار بود شش بلند بشوم که هفت و نیم برسم مدرسه. تا شش و نیم را به لاس زدن با موبایل و التماس و خواهش و حالا ده دیقه بیشتر گذراندم. بعد کلن وارد یک فاز جدیدی شد قضیه. دیدید آدم بعضی وقتهای خواب آلودگی اینجوری، مغزش مارمولکانه شروع می کند توهم بیدار شدگی بهش بدهد که قانعش کند که خطری نیست و بگیر بخواب؟ مثلن در خواب و بیداری حس می کنی الان بلند شدی و داری می پوشی و می خوری و جمع می کنی که بروی. من هم در خواب و بیداری داشتم کارهای امروزم را می شمردم که اول باید بروم مدرسه فلان مدرک را بگیرم بعد بروم آموزش کل با فلان رسید نشانشان بدهم ریزنمراتم را بگیرم بعد بروم پیش استاد شکم عزیز مخش را بزنم که دروووخ های زیاد و فریبنده ای در مورد من به خارجیان بنویسد و بعد و بعد و بعد .. این وسط داشتم فکر می کردم که خب ببین تو الان مثلن خوابیدی ولی در واقع داری برنامه ریزی خیلی مفیدی می کنی واسه روزت. در نتیجه ایرادی نداره بگیر بخواب. بعد به قدر ده ثانیه بیدار شدم که بفهمم مغز بیچاره ی بدبختم این قدر خوابش می آید که حاضر است چنین حجم دری وری ای برای من ببافد که "از اونجا که داری به کارات فک می کنی، لازم نیست بری انجامشون بدی، گود ایناف؛ بخواب تروقرآن.." بعد چنان دلم کباب شد برای خود شلمان همیشه از خواب محروم ِ دست به چنین حربه های مذبوحانه ای یازنده ام که گفتم فاچ سیستم آموزشی و مدرک و اپلای و کار و الخ؛ بذارم بچه بخوابه خب.

این جور شد که یک بار برای همیشه خرس درونم مرا شکست داد و زین پس خدا برسد به داد رییس بدبخت من که منتظرم خواهد ماند در ساعاتی که من در رختخواب دارم رویای مراحل پرونده ها را دیده و منتج می شوم که گود ایناف و لازم نیست اکچولی بلند شم برم انجامشان بدهم.

2010-11-26T14:20:00.003+03:30

یه جایی یه چیزی خوندم در مورد یه قتل و تجاوز توی آمریکا که کلی سروصدا کرده بود و بعدن هم مشهور شده بود به عنوان نمونه ای از عکس العمل های اجتماعی. جزئیاتشو یادم نیست اما اینجوری بوده که یه زنی توی یه منطقه ی کاملن مسکونی و پر از آدم بهش حمله و تجاوز می شه و بعدشم کشته می شه. این وسط سه بار با فاصله و با صدای بلند فریاد زده بود و کمک خواسته بود. منطقه طوری بود که صدای فریادش به گوش همه رسیده بود و اگر کسی می رفت کمک یا زنگ می زد به پلیس این زن حداقل کشته نمی شد. کسی این کارو نکرد.

امروز از توی کوچه صدای فریاد شنیدم. یه زنی بلند و پشت سر هم جیغ می زد کمک. کمکم کنید. پریشون و بدو بدو رفتم توی کوچه، دیدم صدا از یکی از واحد های آپارتمان بغلیه. یکی از همسایه ها از در خونه ش می اومد بیرون. رفتم گفتم آقا از این خونه صدای جیغ می آد من نمی دونم باید چی کار کنم. با تعجب نگام کرد که چی می گی تو؟ توضیح دادم که چند دیقه ست یه زنی داد می زنه و کمک می خواد. مدلش اینجوری بود که خب به ما چه. تقریبن مجبورش کردم باهام بیاد دم خونه. دو نفر اونطرف تر داشتن ماشین شونو درست می کردن. گفتم می شنوید صدای جیغ می آد؟ گفتن اوهوم. خیلی خونسرد و بی اهمیت. انگار صدای جیک جیک گنجشکه. تکون نخوردن از جاشون. زنگ خونه رو زدم به خانمی که آیفون رو برداشت گفتم خانوم یکی از همسایه هاتون پنج دیقه ست داره جیغ می زنه کمک می خواد. خانمه گفت ئه مرسی که گفتین. الان می رم بالا ببینم چی شده. انگار که مثلن خودش صدایی رو که من از اون همه فاصله شنیده بودم نشنیده بود.

اومدم تو خونه. دعوا خانوادگی به نظر می اومد، چون صدای مشاجره و داد و بیداد و فحش همین جوری ادامه داشت. الان دو ساعته ادامه داره. همین الان زنه دوباره شروع کرد جیغ کشیدن که نکن. نکن. کمکم کنید. دوباره رفتم تو کوچه. همه چی آروم بود و ملت می رفتن و می اومدن و هیچ جاشون نبود که شاید الان یکی داره یه طوریش می شه. فک کردم زنگ بزنم به پلیس؟ بگم چی؟ همسایه مون رو شاید داره شوهرش کتک می زنه؟ برم دوباره زنگ بزنم بگم چی؟ زنتو نزن؟ تک و تنها وسط کوچه وایسادم نمی دونم چه غلطی بکنم با این صدای جیغ لعنتی آخه؟ سرمو انداختم پایین برگشتم خونه. سروصدا خوابید. از کجا معلوم چه خبر شده اون تو که سروصدا خوابیده؟ منم یه زمانی تو یکی از این خونه ها بودم. منم یه زمانی جیغ زدم. من وقتی ساکت شدم که زورم نرسیده بود. که زمین خورده بودم. که کنج اتاق کز کرده بودم و گریه می کردم. کی می دونه زنه الان چرا ساکت شده؟ چرا نرفتم دم خونه شون؟

این جا ایرانه و دیروز روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان بود و من گریه م گرفته که هیچ غلطی نتونستم بکنم.

پی نوشت: لینک تکمیلی با سپاس از خانم نگار. اگه امروز ظهر می دونستم این وجود داره چه قدر بهتر بود.

Boy that is some pretty good LD that we do

2010-11-11T19:45:00.003+03:30

خسته و حوصله م سر رفته و خونه توسط آقای نقاش به گند کشیده شده ام. می خواد برام اپیزود جدید د گود وایف بفرسته. تازه جاروبرقی کشیدنو تموم کردم که اقلن بشه تو خونه راه رفت و فرش ها رو برگردوندم سرجاشون که آقای پیک زنگ می زنه.

پاکت یه کم سنگین تر از فلش مموری ئه. بازش می کنم، یه دونه بیسکوییت می افته بیرون. یه تی بگ، دو تا فلش، یه نوت.

"این عصرونه می باشد. ساقه طلایی نداشتم اما این بیسکوییت بهتره و خارجیه و آمریکاییه"

احساس می کنم ده دوازده تا دندون دیگه لازم دارم برای این که نیشم به اندازه کافی باز بشه.

But the words won't come out

2010-11-09T23:33:00.004+03:30

اصلن بیا فرض کنیم این جایی
اصلن فرض کنیم به جای همه ی این نوشتن ها و پاک کردن ها من میام از پشت سر بغلت می کنم
سرمو می کنم تو گردن ت
حتا ماچت هم نمی کنم
حتا هیچی هم نمی گم
فقط همون جا می مونم.

فریانه ی من
فریانه ی من که امشب از من دوری ..

2010-11-09T21:22:00.003+03:30

اولش در ناباوری شادمانه ی این که سوار آژانس شدم ولی لازم نیست آی پاد رو با بلندترین صدا بچپونم تو گوشم که مزخرف نشنوم دست و پا می زدم
بعدش مشکوک بودم که سی دی سلکشن آهنگ های غازلی پیش آقای راننده آژانس چهل ساله ی قیافه کارمندی ماکزیمم شادمهر عقیلی ای چه می کنه
آقای راننده م متحیر بود که شما جوونا چرا از این آهنگ قدیمی ها گوش می دین، مگه غیر از ساسی و ماسی چیز دیگه م حالی تونه.
داشتم پیاده می شدم خیلی جلو خودمو گرفتم بهش نگم We will always have Paris.

2010-10-21T20:12:00.000+03:30

توی این یک سال، یک سال و نیم اخیر آدم های زیادی از زندگیم رفتن بیرون. آدم های زیادتری رو خودم انداختم بیرون. زندگیم و محدوده هام و محیط شخصیم از اتوبانی که هر کسی می تونست چراغ بزنه بیاد توش ول بچرخه شد از این کوچه ها که سرشون زنجیر داره و باید تا شناسنامه مادرتم نشون بدی و گرو بذاری بری توش. قضاوتی ندارم، اون موقع اون طوری دوست داشتم زندگی کنم و الان این جوری.

الان این طوری شده که تک تک آدم هایی که تو زندگیمن، حالا در هر حدی، داستان پشت این بودنشون هست. دلیل دارم واسه بودنشون. می خوام که باشن. هزار جور بالا پایین کردم و نتیجه گرفتم که دوست دارم این آدمه رو نگه دارم برای خودم. که تک تک دوستام و رابطه هام فیلتر شدن و فقط اون هایی موندن که برام ارزشش رو داشتن که بمونن.

یکی از اون آدم ها، یکی از اون دسته ای که دوست دارم همیشه باشی، که هزار و یک دلیل دارم واسه خواستنت و نگه داشتنت نزدیک خودم؛ گیرم که از دور و گاه گاهی و یواش و غیرمحسوس، تویی.

تولدت مبارک خر خبیث عزیز من.

* بعد از سالیان دراز دوری از زندگی مجازی، پست تولدی نوشتیم و نوستالژیکیم!

She doesn't play for the money she wins, n she doesn't play for recpect

2010-10-20T20:40:00.004+03:30

خودمو کشیدم عقب. پشتمو به دیوار سرد بنفش تکیه دادم، زانوهامو تو شکمم جمع کردم و سیگارمو روشن کردم. لابد یه چیزی داشت تعریف می کرد. لابد سر تکون می دادم و لبخند می زدم. مث یه موقع هایی که آدما یه چیزایی تعریف می کنن و فک می کنم الان صورتم ترک می خوره بس که الکی دارم لبخند می زنم بهشون. ولی داشتم به کشیدگی ساق پام نگاه می کردم. به خلخال فیروزه ای روی مچم. به لاک های بنفش ناخن هام. حجم خودخواهی و خودمحوری و خودشیفتگیم یه وقت هایی متعجبم می کنه. حس می کنم وظیفه اخلاقی دارم به هر بنی بشری که اطرافمه توضیح بدم که هانی مستقل از چیزی که می بینی و به نظر میاد دیپ داون آیم سو این لاو ویت مای سلف دت آی دنت کر ابات یو اند آی پراببلی نور ویل. این موجود گیگیلی مهربونی که می بینی هم لابد صرفن بازتاب علاقه ی قلبی سرکوب شده ی من به بازیگری ئه. اون موقع هم در اوج تظاهر به این که دختر سوییت کرینگ ای هستم که با علاقه به حرفای آدم گوش می ده، داشتم فکر می کردم که خوب نیستم. که باید منطقن خوب باشم و خوب نیستم. این ماسک خوشحاله که رو صورتمه که هیچی، این که بخشی از بازی ئه، تیکه ی رضایت بخششه اصن، ولی حالم از یه چیز دیگه ای بد بود انگار که نمی فهمیدم چیه. وسط لبخند زدنم که صورتمو کلافه ازش برگردوندم و خیره شدم به صورتی-بنفش روتختی، فهمیدم که هنوز خیلی ضعیفم برای پایین گذاشتن زنجیرها و گاردهام. که بدحالی م از ترسمه و ترسم از اینه که زنجیرهامو بکشم پایین و اذیتم کنه این یکی هم.

دوباره ماسک ژاپنی م رو گذاشتم رو صورتم و لبخند زنان برگشتم طرفش. توی کسری از ثانیه صدای ترک خوردن گوشه ی لب هام رو تونستم بشنوم.

من و دوست غولم

2010-09-18T02:13:00.004+04:30

امروز تولد آقای میم است و من به این مناسبت می خواهم چیزهایی را در این زمینه با شما و شخص ایشان از این تریبون درمیان بگذارم. به هر حال صحیح است که دیگر نمی شود به ما وبلاگ نویس گفت بس که نمی نویسیم، اما هنوز این قدر وبلاگ نویس هستیم که اولین راه ابراز احساسات مان پست نوشتن باشد. این را به خاطر بسپارید. یک وبلاگ نویس اصیل هیچ وقت به کسی نمی گوید دوستت دارم. می رود پست نوشته و در آن آسمان و ریسمان می بافد و لینکش را برای دوست داشته شونده ی مزبور ایمیل می کند. حالا این ها یک طرف، مسئله خود شخص شخیص آقای میم هم هست. که یک سری برخوردها را نمی شود باهاش کرد بس که براش تعریف نشده و اصلن غلط است. مثلن یک بار من به ایشان گفتم خوبی؟ بعدش کلی بساط داشتیم که یعنی چی خوبی؟ من چجور ممکنه خوب باشم؟ من همیشه بدم و این یکی از اصول لایتغیریست که تو در مورد من باید بدانی. خب حالا حساب کنید آدم به چنین فردی می تواند برود بگوید تولدت مبارک؟ عین این که از مریخ مهمان دعوت کنی، چایی بگذاری جلوش. نمی شود دیگر برادر من نمی شود و نشدنش تقصیر خود شماست. فلذا ما هم از تنها کانالی که دستمان می رسد اقدام می کنیم.

ابتدا باید به این مقوله بپردازیم که آقای میم چیست؟ آقای میم دوست غول من است. آقای میم یک آقای بداخلاق کم حرف جدی است. از این ها که خنده دارترین چیزهای عالم را هم که برایش بگویی ساکت می ماند. البته آقای میم کلن ساکت می ماند. رابطه ی ما هشتاد درصدش به گیگیلی بیگیلی کردن من و مشاهده ی آقای میم در سکوت می گذرد. البته من معتقدم که ما با هم رابطه داریم. در ادامه من معتقدم که رابطه ی ما کامپلیکیتد است. نظر آقای میم در این زمینه این است که خودتو به من نچسبون کدوم رابطه؟ به اعتقاد او من آدمی هستم بسیار کژوال و همینجوری در زندگی اش. من هم سر تکان می دهم و تصدیقش می کنم. آخر آقای میم خیلی عاقل است و به نظر من همیشه درست می گوید. در این حد که من وحشی جفتک بنداز اگر در زمینه ای باهاش صد درصد مخالف هم باشم با کمال میل به حرف او گوش می دهم چرا که طی فرآیندهای پیچیده ای برایم درونی شده است که آقای میم ایز آلویز رایت. آخر من زندگی م، تمام زندگی م را روی رایت بودن آقای میم بنا کرده ام. نمی شود که لحظه ای فکر کنم که رایت نباشد.

آقای میم صدای خشنی دارد. از این صدا بم دورگه ها که آدم می ترسد. بعد خیلی هم آرام و شمرده و با تن صدای یکنواخت و بی تفاوت حرف می زند. من اولین بار که صدایش را شنیدم شخصن بعد از قطع کردن تلفن قلبم یکی درمیان می زد که ای وای چرا این قد صداش ترسناکه؟ حتا المیرا هم که یک بار اتفاقی صداش را شنیده بود بعدش به من زنگ زده بود و پس افتاده بود که ای واااااااای الی چرا اینقد ترسناکه؟! من هم غش غش می خندیدم. بعد می گفت با تو هم همین جوریه؟ باورش سخت است ولی واقعن با من هم همین جوری است. بعد یک وقت هایی که سرحال است یا یک حرامزادگی ای کرده یا درودافی چیزی دیده یا آتویی از من دستش آمده که بهش بخندد یک هو صداش فرق می کند. تند تند حرف می زند. عین پسربچه های خوشحال. صداش یک جوری جوان می شود. این حرف خیلی غمناکی است چون آقای میم حداقل در ظاهر فقط بیست و هشت نه سالش است و باید برود شکار آهو. بعد آن وقت ها من این قدر دلم غنج می زند برایش. نیشم باز می شود تا بناگوش و یک چیز گرم خوشحالی هی ته دلم قل قل می زند و هی توی دلم می گویم قربونش برم که عین بچه های خوشال ذوق زده س. بلند نمی گویم. من هیچ چیزی را به آقای میم بلند نمی گویم. جانم درمی آید. نمی دانم چرا ها، منی که حداقل تا آخرین باری که چک کردم می توانستم بعضی احساساتم را با انسان ها درمیان بگذارم پیش آقای میم می شوم عین خودش. یک وقت هایی که کار فانی برایم می کند جانم درمی رود تا یک کلمه بگویم مچکرم. یا وقت هایی که سوییت می شود و آدم هی می خواهد تند تند قربان صدقه ش برود که قربونت برم این قدر گوگولی ای.. نمی شود که. قل قل می زنم و همین جوری هی هاب هاب دهنم را باز و بسته می کنم ولی نمی توانم چیزی بگویم بهش. آخر می دانید یک جورهایی هیچ وقت لازم هم نیست. خودش می داند. گفتم که، آقای میم بسیار عاقل است و همه چیز را خودش می داند.

آقای میم نزدیک ترین دوست دو عالم من است. خودش خیلی اعتقادی به این مساله ندارد ولی هست. آقای میم بهتر از هر کسی مرا می شناسد. از روی مدل نفس کشیدنم می تواند بگوید در چه درجه ای از خواب آلودگی ام. از یک اس ام اس دو کلمه ای کل هیکلم را پیش بینی می کند می گذارد جلوم. از روی یک جمله م که دلم فلان چیز را خواسته می تواند حدس بزند چه فیلمی دیده ام. البته شاید همه ی این ها نتایج دوربینی باشد که در گارفیلد گنده ی بالای کمدم کار گذاشته است. کسی چه می داند.

آقای میم ساپورتیو ترین دوست دو عالم من هم هست. تنها کسی ست که من می توانم - و اصلن می خواهم- که خودم را روی دست های نامرئی ش ول کنم و خیالم راحت باشد که گرفته تم. آقای میم آدمی ست که یک وقتی که من خیلی ترسیده بودم و نگران بودم که آینده م چه خواهد شد بهم گفت عزیزم تو جوونی. نمیری و ایدز نگیری بقیه شو حل می کنیم. بعد من حرف هاش را باور می کنم. هر کلمه ای که از دهن آقای میم درمی آید من به سان آیه ی الهی باور می کنم. هیچ هم نمی ترسم از این همه ای که به این آدم اعتماد دارم. اصلن نمی فهمم در واقع. این قدر که طبیعی و بدیهی ست اعتماد داشتن بهش. این قدر که ساده ترین کار دنیاست. شما نمی توانید بدانید که برای منی که هیچ وقت باور کردن آدم ها برایش کار ساده ای نبوده چه نعمتی ست این که آقای میمی باشد و به آدم بگوید گانا بی آل رایت و آدم این قدر ساده و بدیهی باور کند.

آقای میم بسیار بداخلاق و دوست داشتنی و باهوش و خخخخ دار است. به ویژه به ویژه سنس آو هیومری دارد که کلن توی حلقم. برای منی که آدم ها هیچ وقت از دور برایم جذاب نمی شوند از عجایب و غرایب بود که بعد از چهارتا ایمیلش غش کنم برایش و مخم خود به خود بخورد - هرچند که نام برده بعدن ها یک زمانی اعتراف کرد که در ایمیل های فوق منظورهایی داشته و دور از شانش بوده که منظورهاش را مستقیمن بیان کند و واقن من چی فک کردم؟ فک کردم خودش دستش کج است که بیاید از دختر سوال فنی بکند؟- آقای میم از دو سال و اندی پیش، از زمانی که هیچی نمی شناختمش تا حالا که البته هنوز فرق چندانی نکرده و هنوز هم زیاد نمی شناسمش، جذاب ترین آدم دنیای من بوده. مانده. همیشه این جوری بوده که بودن آقای میم در هر اندازه ای که دل خودش بخواهد، یک طرف؛ تمام عالم در اوج بودن شان یک طرف دیگر. حتا وقتی که خیلی خیلی عاشق یک نفر دیگری بودم بی چاره می دانست که اگر آقای میم دم دستم بود می گذاشتمش و می رفتم. این جوری ست که آقای میم می شود بزرگترین استثنای زندگی منی که اصلن از دور عاشق نمی شوم، که حتمن باید رابطه دونفره داشته باشم و لحظه های رمانتیک داشته باشم و یارو چند وقت مداومن توی دست و دهنم باشد تا دلم بلرزد. لکن آقای میم فراتر از این مسائل است و چهارتا کلمه ش کار چهارماه عشق و عاشقی بقیه آدم ها را می کند و من بی چاره می مانم و آهن ربایی که می کشدم طرف خودش و جاخالی می دهد و تشنه م می کند و تشنه نگه می دارد و دهنم را سرویس می کند و ازش گریزی نیست، نیست، نیست که نیست. که دلم نمی خواهد که ازش گریزی باشد.

من دیگر کم کم دارد یادم نمی آید که قبل آقای میم چه جوری بودم. کی بودم، چه شکلی بودم. آن وقتی که هنوز این قدر شبیه ش نشده بودم، که هنوز شب به شب و کلمه به کلمه ذره ذره م را نساخته بود، که خیلی برنامه ریزی شده و مهندسی و دقیق ک.م ام نکرده بود - ولو که خودش معتقد است به او ربطی ندارد. خودم مستعد بوده ام- من قطعن نمی دانم که اگر آقای میم نبود الان من چه جوری بودم و چه بلایی قرار بود سرم بیاید و گوشه ی کدام دیوانه خانه افتاده باشم. من نمی توانم لحظه ای تجسم کنم که اگر آقای میم نباشد زندگی چه جوری می تواند باشد. آقای میم یک جورهایی تنها چیزی ست که من در دنیا بهش اعتماد دارم که سرجای خودش است. که هر اتفاقی بیفتد سر جای خودش است و سفت پشت سر من. یعنی مجبورم همچین اعتمادی داشته باشم. چون اگر این را هم نداشته باشم، هیچ چیز ندارم.

دارم فکر می کنم چند نفر می توانند مثل آقای میم باشند؟ چند نفر می توانند مثل آقای میم برای مثل منی باشند؟ چند نفر توی این دنیای به این گندگی، می توانند سرشان را بگیرند بالا و بگویند برای دخترک تنهای غمگینی، پدر و دوست و تراپیست و برادر و معشوق گی سردمزاج و معلم و اووووووووووه سه هزار چیز دیگر، چند نفر می توانند بگویند برای دخترک تنهای غمگینی در یکی از سخت ترین جاهای زندگیش، "بوده اند" هرچیزی که لازم بوده باشند. چند نفر می توانند با اطمینان بگویند تاثیر صد در صد مثبت گذاشتند توی زندگی یک نفری که اگر نمی گذاشتند معلوم نبود چه بر سر آن نفر می امد. چند نفر هستند که بتوانند سر بگیرند بالا و موجود برق برقی خوشگل رنگارنگی که امروز همه دوستش دارند را نشان جمعیت بدهند و بگویند اینو می بینی؟ اینو من ساختمش. اینو خودشو زندگی شو من ساختم. الان دارم در مورد پتنشال ها صحبت می کنم ها. آقای میم خیلی از خود راضی تر از آن است که بخواهد چنین جرکنی بکند و مسئولیتی بابت این "دختر" ای که منم و ساخته بپذیرد. ولی خب، چند نفر مگر می توانند باشند که مطمئن باشند کسی را، زندگیش را، به مثبت ترین شکل ممکن از اول ساخته اند؟ خب، آقای میم اگر تنها آدم اینجوری نباشد، قطعن یکی از تاپ تن شان خواهد بود.

اصلن چرا راه دور رفتم و این همه حرف زدم؟ مری و مکس خودمان را که دیده اید؟ آقای میم مکس من است و من مری او که بی شرف ها بر می دارند از روی مان فیلم می سازند و به روی خودشان هم نمی آورند. آخرش هم قرار است من بزرگ بشوم و بروم خارج و روانشناس فیلان بشوم و به عنوان اولین کیس م آقای میم را تحلیل کنم و کتاب بنویسم ازش و بفرستم براش. بعد بالاش هم - همان جوری که بچه وقتی مری و مکس دیده بود و خیلی تحت تاثیر قرار گرفته بود و یک شبی این دو جمله را به من نوشته بود که دیگر اوج ابراز احساساتش است- بنویسم:

We can, however, choose our friends, and I am glad I have chosen you.

You are my best friend. You are my only friend.

تولدت مبارک آقای میم. آی دنت گیو ئه دمن ایف ایت مینز انی ثینگ تو یو ات آل ار نات، بات آیم گلد آی هو چوزن یو. تولدت مبارک.

2010-09-04T01:09:00.001+04:30

اول اولاش به هیچ جام نبود که این جا فیلتر شده

تا وقتی که همین ده ثانیه پیش "مشاهده پست" رو زدم ببینم در این وضع مستی بی آبرویی سوتی چیزی نداده باشم

اون صفحه زشته اومد جای صفحه سفید آبی خودم

دلم تلق شیکست یهو.

Cause you're the honey and I'm the bee

2010-09-04T01:05:00.000+04:30

یه روزی بالاخره رام ت می کنم

-حالا می بینی-

بعد اون وقت می شه که یه وقتایی زنگ بزنم بهت بگم هی

امشب میام پیش ت یه کمی همدیگه رو بغل کنیم آهنگ چارشنبه سوری گوش بدیم.

بقیه شم خدا بزرگه دیگه، لابد..

2010-08-23T15:20:00.001+04:30

از آن وقت های دل نازکی ست که باید یکی بیاید به سبک فیلم ها و کتاب ها عاشقم بشود.

2010-08-22T13:49:00.003+04:30

می خواستم دیروز بنویسم از راه پله های ساکت و خلوت این ساختمان که حتمن یادشان می ماند روزی را که توی چهار طبقه اش فقط صدای قدم ها و هق هق های من بود و رد دویدن انگشت های تنهام روی دیوار. بنویسم که یادم بماند بعدن اگر کسی پرسید این روزها چطور گذشت توی چشمش نگاه کنم و بگویم سخت، خیلی سخت.
ننوشتم. به جایش شیر و تخم مرغ و نان و مایع ظرفشویی و لباسشویی خریدم و رفتم خانه. حتا آنلاین هم نشدم چتی را که با گریه نصفه گذاشته بودم و زده بودم بیرون تمام کنم. افتادم به تمیز کردن و شستن و سابیدن و پختن. مرتب کردن و شستن لباس های دو هفته هر گوشه ی خانه ولو شده. سابیدن لکه هایی که از اول اسباب کشی م روی زمین بودند و هی می گفتم یک روز تمیزشان می کنم. همه جا که مرتب و تمیز شد و دوش گرفتم و بوی سوپ پیچید توی خانه، نشستم پشت لپ تاپ. به فریانه ایمیل زدم. فرندز گذاشتم و سوپ خوردم و خندیدم و خوابیدم.
دیروز ننوشتم که امروز بنویسم که یادم بماند بعدن اگر کسی پرسید بگویم عوضش یاد گرفتم چطوری روزهای سخت را بگذرانم.

* یک عروسک جدید داریم. کوچک و نرم و صورتی. گاهی توی خواب می خندد که دل آدم برای یک هفته شاد بشود. بلاگر خر است و نمی گذارد عکسش را بگذارم این جا. بیشتر شادم می کرد اگر که هی فکر نمی کردم زیاد نمی توانم ببینمش و بزرگ که بشود از من فقط عکس هایم را یادش خواهد بود.

ای ساربان اعتقاد تو دیگر مهم نیست من باید داشته باشم که دارم

2010-08-16T13:52:00.000+04:30

فریانه رفت. رسمن و علنن در این شهر بی کس شدم.

شش و نیم صبح که از فرودگاه رسیدم خانه هی نگاه به اطراف کردم. همه چیز مثل هفت هشت ساعت پیش بود. گفتم سگ هر کاری که صلاح می داند بکند توی زندگی ای که تو ازش چندهزار کیلومتر دور بشوی و از هیچ جای قیافه ش نشود فهمید. یک بعدازظهر که رفتم توی خیابان ولی همه چیز فرق کرده بود. چه جور بنویسم که سانتی مانتال آبکی و از این پست عاشقانه سندتوآلی هام که مسخره می کردی نشود؟ فرق کرده بود دیگر. بی رنگ شده بود. اسلوموشن، یواش، بی معنی.

گریه نکردم شب آخر. توی فرودگاه هم. چند دقیقه ای حوالی چهار و پنج ژست مادرمرده ها را به خودم گرفتم و مامان و بابات آمدند نازم کردند، ولی گریه نکردم. بعد یک بچه ی تپل خوش اخلاق معاشرتی ای آمد تاتی تاتی کنان طرفمان با نیش باز. شلپ رفت بغل بابات. گازش هم سعی کرد بگیرد تازه. چند دقیقه ای برایمان کارای فانی کرد و سرحال مان کرد و بعدش هم با جدیت پنجاه ثانیه دست تکان داد و رفت.

می گفتم. گریه نکردم تمام پریشب و دیروز را هم. غمگین بودم به غایت. عصبی و بدبخت و الخ. می خواستم پاچه ی همه را بگیرم تکه تکه کنم. بعد نمی دانستم چم است. نمی خواستم بدانم یعنی. اگر می دانستم و می گفتم، واقعی می شد. انگار تا وقتی کسی نپرسد "چرا ناراحتی" و تا من نگویم "فریانه رفت" تو نمی رفتی. حداقل توی چشم من فرو نمی رفت که رفته ای. می شد فکر کنم شمالی، کار داری، خانه ای و خانه ت دور است و گوشه ی اتاق تاریک روی لپ تاپ چمباتمه زدی، اما هستی هنوز. "خب حالا شما هم که زیاد همدیگه رو نمی دیدید!" طوری.

توی آژانس که بودم به طرف خانه، یک چیزی ته گلویم قلمبه شد. فکر کنم آهنگی چیزی توی گوشم بود که ربطی هم به تو نداشت اما خورد به یک جایی از من که یک هو وا دادم. دیگر جان نداشتم خودم را جمع کنم و قورت بدهم و بگویم چیزی نیست و پی ام اس است و طوری نشده و کسی نرفته و حالا شما هم که زیاد .. وا دادم و از گوشه ی چشم هام اشک روان شد. توی پارکینگ چند تا نفس عمیق کشیدم و دو تا تلنگر که خودت را جمع کن. هفته ای یک بار می بینندت قرار نیست با اشک و آه ببینند بی چاره ها. رفتم بالا و سلام و علیک و لباس و کفش و کیف و رفتم توی اتاق خواهر کوچیکه شروع کردم غر مهمانی فرداشب را زدن که چقدر بی موقع است و چه آدم های مزخرفی و من کار دارم و نمی توانم و حالم خوب نیست و یک جایی وسطش نفهمیدم کجا که یک هو ولو شدم روی تخت و صورتم را گرفتم توی دست هام و زدم زیر گریه. خواهرکوچیکه گفت چی شده؟ گفتم فریانه رفت.

این جور شد که تو رفتی. واقعن رفتی..

ای ساربان .. به روح اعتقاد داری؟

2010-08-09T13:29:00.000+04:30

به این نتیجه رسیده ام که اطرافیانم و به طور کل آدم ها موجودات بسیار باجنبه و مسلط به نفس و بدید بدیدی هستند که بر خلاف اینجانب از همه چیز کارناوال راه نمی اندازند. نه اگر بدی باشد ضجه و شیون شان همه جا را بر می دارد و نه می آیند در نشیمنگاه و وبلاگ شان عروسی بگیرند بابت پدیده های خوش. همین سیاست عدم شفافیت سبب می شود که آدم نه خبردار بشود زندگی نه صبح تا پنج عصری چه نکبت فراگیری ست - که هشیار باشد خودش را توش نیندازد-، نه می فهمد دکستر چه رستگاری دو عالمی ست که باید نشست 24/7 بلعیدش، نه باد به گوشش می رساند که اجرای کالیگولا چه جور تعریف " زیبایی" ست روی صحنه و مسخ می کند آدم را، و نه اصلن از این همه دوست-رفته ی دوروبر، یکی می آید بهش بگوید که چه دردی می گیرد همه ی سلول های آدم، چه اشک هر لحظه ای پشت چشم های آدم قل قل می زند وقتی داری روزها را می شماری که دوست پشت گیت محو بشود، خبر مرگش برود ممالک خارجه برای تحصیل و ترقی، درد دل تنگیش بماند برای ما ..

It was much more than a dumpster to me

2010-07-19T00:04:00.000+04:30

از عصر تاکنون جریحه دار کننده ترین ماجرای زندگی عشقیم اینه که سطل آشغالم رو هم برداشتن، نامردا! دیگه به چی اعتماد کنه آدم؟

* رجوع شود به قسمت مربوطه ی هو آی مت یور مام، مشتمل بر مارشال و بشکه ی مورد علاقه ش.

My name is Elize and I'm a kollan-holic

2010-07-17T03:11:00.000+04:30

یک زمانی فکر می کردم آدم معتادنشونده ای هستم. نه که توهم داشته بوده باشم که چیزی به اسم تسلط به نفس و سلف کنترل - سلام راس- دارم یا ثبات شخصیت یا چیزی، بلکه صرفن به سادگی فکر می کردم چون من در بچگی سریال آقا تقی و همسفر و در بزرگسالی جیا دیدم و معتادها زندگی بسیار سختی برشان می گذرد و طفل معصوم دختر به اون خوشگلی ببین چی سرش اومد و اینجانب آدم عاقلی هستم و فیلم های مزبور بر من تاثیر داشته اند، هیچ وقت خودم را به چنان روز سختی نخواهم انداخت. بلی. نه فکر کنید این تصورات مال دوازده سالگیم بود. تا همین دو سه سال پیش هم همین جور فکر می کردم. این جور آدمی هستم. بخندید خب، چه اشکال دارد. به قول دسپرت هوس وایوز سام آلویز پروواید کامیک ریلیف.

می گفتم. این جور شد که به توهم من معتاد نمی شومی رفتم خودم را با سر انداختم توی هر چیزی که دم دست بود. وقتی می گویم هر چیزی جدی بگیرید. منظورم دراگ و این بچه بازی ها نیست که می شود ترک شان کرد، توی ری هب هم لابد چارتا سلبریتی دید و مفرح شد. طی یک دوره ی طولانی بدون این که بفهمم هی معتاد شدم. به آدم. به دیتیل. به سریال کتاب غذا کافه چارچوب فلان فرآیند ذهنی بهمان فرآیند جسمی. ماست میوه ای کاله حتا. بعد هی معتاد می شدم و نمی فهمیدم که شدم. صرفن می دانستم که از تکرار لذت می برم. دوست دارم تکرار یک چیز خاص را و هی شناختن و پیش رفتنش را. اصلن مهم نبود که چه باشد. فقط چیزی باشد و لذت بخش باشد و در دسترس. اصلن همین است که برعکس نود درصد مخلوقات، هارد تو گت برای من کار نمی کند. برعکسش ایزی اکسس کار می کند. کدام ذاتن معتاد خری می رود به دراگی معتاد شود که نتواند بگیردش؟ من برعکس دوست داشتم دم دستم باشد. هر لحظه خواستم بتوانم انگشت کنم تویش و هی فرو و فروتر کنم و بچرخانم ببینم نوک انگشتم به چه نقطه ی جدیدی می خورد. دوست داشتم این روند را که در جریانش آرام آرام مسلط بشوم بر چیزی. بشناسمش. بدانم الان چی زیر نوک انگشتم است با چشم بسته.

بعد خب طبعن برای معتاد شدن به این همه چیز، آن هم با ذهن وسواس گر من، باید هی ترک می کردم. اعتیاد جایی نیست که بتوانی توش بمانی. خودنقضی دارد لامصب. اگر ماندی دیگر معتاد نیستی، محتاج می شوی. لذت نمی بری. تحلیل می روی. لابد الان دارم تعریف کلینیکال ش را به گند می کشم ولی خب برای من تعریف ش این بود. من باید در عین فرو رفتن؛ به اندازه ی کافی فاصله می گرفتم که غرق نشوم، که سرم بیرون بماند که بفهمم دارم فرو می روم و لذت ببرم از این فرو رفتن. که دستم بیرون بماند که هر وقت خواستم بتوانم خودم را بکشم بیرون و بروم فرو در یک چیز دیگری.

این شد الگوی مریض من. به یک چیزی معتاد شو، تهش را دربیاور، وقتی درست به نقطه ای رسیدی که می خواهی، همان نقطه ی تسلط و احاطه ی کامل، بکش بیرون. نه چون تمام شد ها. که گاهی تمام می شد، ولی علت بیرون کشیدن من همیشه این نبود. عقده ی فتح نبود، که من از صرف عمل فتح لذت نمی بردم که بخواهم بعدش بگویم ماموریتم انجام شد و خدافس، خود جایگاه ش را دوست داشتم که بمانم توش. اما خیلی وقت ها هم بیرون می کشیدم چون مجبور بودم. چون دیگر راه نمی داد. مخصوصن وقتی آدم بود. آخ از وقتی آدم بود.. آخ از وقتی که آدم بود و نرمال بود و هیجان فتح ش که می خوابید بی قراری می کرد که برود دنبال قله ی جدید و من تازه جا خوش کرده بودم. تازه نشئه شده بودم و هی انگشتم را می چرخاندم روی نقطه های آشنا و دنبال نقطه های توترتر. تازه دیتیل هاش را یاد گرفته بودم و معتاد شده بودم به شان. بعد یک هو پرتم می کرد روی تخت که هوی موادت تمام شد. دیلرت کلاهبردار از آب درآمد. این طناب هات. بگیر ببند و ترک کن.

این شد که من شروع کردم ترک کردن از ترس ترک شدن. از ترس اجبار به ترک شدن. از ترس محتاج شدن. ولی آیا این یعنی که من دیگر معتاد نبودم؟ دیگر وصل نمی شدم به چیزی؟ نچ. این فقط روند را تندتر کرد و دوره ها را کوتاه تر. این یعنی من به سرعت تنی به هر چیز می زدم و می زنم و شلپ خودم را تا گردن می اندازم توش و غسل که کردم بیرون می آیم و سریع هاب هاب نفس می کشم که مطمئن شوم خفه نشدم. از همان تو هم گشته م و چال حوض بعدی که می خواهم بروم توش شلپ شلپ کنم را پیدا کرده م.

نتیجه؟ نتیجه ای نیست. صرفن خودشناسی من است در یک شب تابستانی که درتی تاک اسلامی -معروف به شرح لمعه یا متون فقه 4- خوانده م و پاتیل های قهوه شبیه زامبی ام کرده است و آخرین اعتیادم از روی طاقچه بهم هشدار می دهد که باید دراگ جدید پیدا کنم تا گردنم هنوز ازش بیرون است. که دیگر پذیرفتم یک معتاد آبسسیوام. بعد یک هو دارم می فهمم چقدر اینجوری - خودآگاه- بیشتر می شود لذت برد از این پدیده ی لعنتی. چقدر دانستن روند و شناختنش خواستنی ترش می کند. اصلن خودش را تبدیل می کند به یک دراگ جدید. (کوت: از این جمله زردها که "باید عاشق عشق بود تا فیلان") بعد دارم فکر می کنم ایزد منان خودش به داد من برسد زین پس که با خودآگاهی و تصمیم و ضرس قاطع - از اول جمله داشتم غش می رفتم این کلمه را بنویسم براتان ها- دارم می روم دنبال اعتیادم. سلام علیکم الیزه هستم یک معتاد. شاید هم یک مسافر. چه می دانم. صد سال است سریال عبرت آموز ندیدم - اگر که دیده بودم شاید به این روز نمی افتادم لابد- یادم رفته توی این انجمن های فلانان گمنام چی می گفتند. خلاصه همان هستم. هیچ هم بد نیستیم، خیلی هم خوبیم. خیلی هم هیجانی ایم. اصلن می خواهم به خودم نامه بنویسم که من ِ آینده ی عزیز، اگر این خطوط را از گوشه ی خیابان می خوانی، بدان که ایت واز ورث ایت.

* همین است که هست. نیمه شبان پست صدهزار خطی بورینگ می نویسیم زیرا که وبلاگ خودمان است و امتحان داریم و مجبوریم. ناراحتید، بفرستیدم پیش روان کاو که مخ شما را نخورم. خوشحالید، دعا کنید صدسال دیگر دانشجو بمانم و سندرم وبلاگ نویسی شب امتحان بگیرم هی. مرگ هم می خواهید بروید گیلان دیگر لابد. ده هه.

2010-07-13T10:00:00.001+04:30

بالای سینه ی چپم چند وقتی می شود برجستگی کوچکی حس می کنم، گاهی دردناک. تنبلی کردم و دکتر نرفتم برای چک کردنش و چند وقتی گاه وبی گاه یادش می افتادم و عصبی می شدم. پریشب موقع لباس پوشیدن باز دستم خورد به اش و قیافه م از درد رفت توی هم و فحشی به خودم دادم که این هفته دیگه می رم دکتر.

شب تا صبح خواب دیدم دختر کوچکی دارم که نمی خوابد و گریه و بی قراری می کند. هی بهش می گویم عزیزدلم چته؟ چرا نمی خوابی؟ با انگشت بالای سینه اش را نشان می دهد و گریه کنان می گوید اوخ شده.

دخترکم تا صبح در خوابم گریه کرد.

* مجبورم می کنم که بنویسم. حتا اگر شده فقط محصولات ناخودآگاه تنبلم که هیچ چیزی را هم زحمت نمی کشد کمی پیچیده و مبهم کند. بارها یاد خودم انداختم و باز یادم می رود که ننوشتن و دوری از این صفحه ی صدساله به تنهایی و بدون نیاز به هیچ پدیده ی دیگری می تواند افسرده ام کند.

** ممنون از ایمیل ها و بخصوص فحش و نفرین های ضروری دلسوزانه تان. رفتم و طبق پیش بینی چیز مهمی نبود. در دنیا اگر از یک چیز بترسم همین لعنتی است.

این صندل رسوایی..

2010-07-01T05:11:00.004+04:30

انگشترت بود؟ حلقه مون - خیلی cheesy و رمانتیک مسخره؟ که برای هم خریده بودیم، تو سفیدشو برای من، من مشکی شو برای تو؟ که تو همون چند ماه پیش گمش کردی، که من نگه ش داشته بودم و حتا بعد همه ی این بالا و پایینا دوسش داشتم هنوز؟ که سبزی مچ بندمو روی پوست شیری تنت یادم می آورد؟
امشب؛ وسط مستی و موزیک، وسط پیچ و تاب های داف روس م روی استیج، بعد هفت تا شات دابل تکیلا، عین کیت آخر تایتانیک رفتم پرتش کردم وسط دریا..

And did you go to your bed with a sweet lullaby.. Did you?!

2010-05-29T07:57:00.001+04:30

اول اولش فکر کنم از "پریتی وومن" شروع شد. نیمه شب بود و تنها بود و بیابان بود و ما حالمان یک دگرگون قیلی ویلی داری بود. طبیعی است که آدم - و به ویژه آدم مونث- در این موارد برود پریتی وومن نگاه کند که احساساتش ناز و نوازشی بشود و امیدهایی بهش تزریق بشود و خوش و خرم و فری تیل و هپی اندینگ دیده برود دنبال کارش. استاپ. همین جا مچ من را بگیرید که دروغ گفتم. معلوم است که در دنیا چیزی از صرفن پریتی وومن شروع نمی شود و کرم همیشه از خود درخت است. اگر قبلش شروع نشده بود که خب اصلن نمی رفتم پریتی وومن ببینم. هیچ دقت نمی کنید. بدتر از خودم یک مشت آدم ساده هستید که راحت می شود توی پاچه تان کرد. حالا این که پست وبلاگ است، در کل برای زندگی تان می گویم.

آخیش. قهوه جان تو چه خوبی که صبح ها چشم آدم را به مثابه ی چوب کبریت هایی که آن آقاهه در فیلم اسمش یادم نمی آد وسط پلک هاش می گذاشت باز می کنی. می گفتم. آن جاش که ادوارد رفته سالن پایین پیانو بزند؟ آن جا که ویوین با حوله و لباس خواب و یه کله ی آشفته ی قرمز - اههههم- می رود دنبالش. که "لون لی شده آل بای هر سلف". که ادوارد یهو بلندش می کند می گذاردش روی پیانو و بی حرف کمربند حوله ش را باز می کند. همان جاش. چشم هام همین جوری عین قرقی روی دست های ادوارد بود وقتی حوله ی دختر را می زد کنار. تن ش را می کشید طرف خودش. دست می کشید روی تن ش یک جوری که انگار دارد یک مجسمه ی قیمتی را تحسین و نوازش می کند. دقیقن همین جاش بود که به خودم گفتم اُ اُ! به قول آن راننده کامیون هم وطن دیـــگه گوزیدی! حالا برو سفت بشین تا امید و خوشی و خرمی که نیامد اقلن فاک عظما گریبان ت را نگیرد. خدایا ما را در چه جهنمیست که انداخته ای پریتی وومن هم دیگر خراب شده کار نمی کند. باید که فکری دیگر بکنیم.

بعدترترش بود که خواستم بروم بخوابم. می دانید من از حقوق مدنی و تجارت متنفرم و این تنفر زندگی مرا شکل داد بدین ترتیب که آنجا رفتم که اینها آنجا نباشند. یعنی وقتی می خواستم تصمیم بگیرم ارشد چی کنکور بدهم صرفن دقت کردم در منابع ش این ها موجود نباشند. خب دیگر به این هم می گویند انگیزه برعکس لابد. حالا یک نیم ساعت، چهل و پنج دقیقه زمان جهنمی ای هم در زندگی من هست، درست از فاصله ای که سر می گذارم روی بالش تا وقتی که شوت می شوم به عالم لامکان، که جهنم بودگیش مجددن لایف استایل من را دگرگون کرده به طوری که حاضرم بخورم، بکشم، بمیرم، انواع کارهای مذموم خدا و خلق خدا را انجام بدهم فقط برای این که آن مدت زمان را تجربه نکنم. که سرم را که می گذارم زمین تمام خاطرات و اتفاقات زجردهنده ی ممکن زندگانی م شروع نکنند از جلوی چشمم رژه رفتن و خود را پرزانته کردن. من دوست دارم امیدوار باشم شما نمی دانید یعنی چه که هی سرت را از این شکست عشقی بچرخانی آن طرف بالش و آن یکی دعوای خانوادگی روی دیوار بغل این ور تخت برات عین آینه پخش شود، فول اچ دی. خلاصه. حالا با اقدامات دارودرمانانه و خود را به قرص خواب بندانه ای که ما انجام می دهیم این زمان می شود پنج دقیقه، ولی لامصب همچنان حضور در صحنه دارد.

من هم که طبعن حال عادی نداشتم دیشب. حالا از این که من این اواخر کلن به ندرت خود را در حال عادی نگه می دارم گذشته، اساسن وقتی می آیم می گویم "یادم هست.." یا "می دانید.." یعنی که حال عادی نداشتم. وگرنه فک کن من در مورد وقایع زندگانی خودم از شمایان کمک دانستنی خواسته یا چیزی یادم برود، چرا که به قول شلدن اعظم دیس مایند داز نات فورگت. بعد همان پنج دقیقه بود همش. ولی از ترسش هی داشتم برنامه ریزی می کردم که چه بکنم که بی تلفات امشب هم بگذرد. رفتم توی تخت و پتو را کشیدم سرم و از آنجا که هیچ وقت آدم عاقلی نبوده ام دلم خائنانه صاف انداختم توی جبهه ی دشمن و یهو خواست که به یک لحظه ی عاشقانه فکر کنم. یک لحظه ای که درد و خونریزی نداشته باشد. یک لحظه ای که هنوز ببرد و گسی شراب وار داشته باشد روی زبان آدم، پشت بندش هم مزه ی شراب ترشیده نگیرد. لحظه ای که حس مجسمه ی قیمتی توی پریتی وومن داده باشد به ات و یک چیزی را هری توی دل ت بریزاند، از همین ها که خارجی ها بهش می گویند زا زا زو و باترفلایز این د فیلان و در واقع همان انقباض تودلی وطنی خودمان است وقتی که همان اول رابطه به بوسه های اول تر رابطه فکر می کنی. خدایا مجددن این چه جهنمیست که همه چیزهایش تقلبی و دو روز دوام دار شده اند بعد می رویم در مورد کشورهای صنعتی و موفق جهان لجن پراکنی کرده و می گوییم جنس چینی خوب نیست.

نه که خیلی برایم مهم باشد سرتان را درد بیاورم ولی حقیقت ش عجله دارم. اینست که درز گرفته و جام زهر را نوشیده و اعلام می کنم که نبود. ظاهرن چنین لحظه ای در زندگانی طول و دراز بنده نبود. شاید هم بود ولی وقتی این قدر زنده و روشن نبود که من پنج دقیقه با تمام قوا سرچ کردم و چیزی یادم نیامد، بودن ش را برود بگذارد لب کوزه عمه جان ش. پنج دقیقه ی مذکور به همین عملیات بیوگرافی عشقی خود سرچ کنی گذشت و خب هدف از اساس همین بود، ولی خب، آخه لامصب آدم پنج دقیقه بگردد و یک لحظه یادش نیاید که توش احساس دوست داشته شدن مطلق و شدید و فری تیل طوری کرده باشد و هیچ آت آشغالی هم بهش اتچ نشده باشد بعدن در گذر روزگار؟ وات د فاک بابا.

این جا جایی ست که شما به عنوان خواننده ی تیزی که اول پست بهش تذکر هم داده شده مچ من را دوباره می گیرید که درووووووووخ نگید وبلاگ نویس محترم. شما مدت های مدید است که همین قبا را به دوش خود آویخته اید لکن هیچ وقت نیامده اید کله ی صبح در وبلاگ تان ننه من غریبم راه بیندازید. بعدش هم جایی ست که من متنبه می شوم و می گویم بله دروووخ گفتم. آن سی ثانیه ی آخری یاد یک مجموعه ای از لحظات افتادم که اولش یک دینگ خفیفی خورد که "نزدیک ترین نتایج موجود به جست و جوی مورد نظر شما". هه. فکر کنم یک بیست ثانیه ای با پروانه های حاصل شده خوش بودم تا این که ده ثانیه ی آخر به سان پتکی یهو توی سرم خورد که شما برو سرت را بذار بمیر. قبل از این که من برای شما کنفرانس و لکچر و سمینار و "لاو لایف الیزه، چالش ها و راهکارها" راه بیندازم برو سرت را بذار بمیر که این همه فک کردی بعد لحظه ی زا زا زویی که یادت می آید این است.. "این" است آخر؟! چه به سر من آوردید که سطح توقعاتم کشید این جور به زیر سطح زمین؟ نه واقعن فکر نکردید آن دنیا آدم باید جواب پس بدهد سر پل صراط ..

همم. ده ثانیه بود همش. تمام تلخی و دل مچاله ای و دل برای خود سوزی که قبل از هوش رفتن وقت کرد به من فرو برود ده ثانیه بود. اما خودتان بروید ببینید چه ده ثانیه ای بود که من بعد دو ماه ننوشتن هم اکنون باید هشت سر کلاس باشم و هفت و پنجاه و یک دقیقه نشسته م این جا دارم روضه ش را می خوانم. مثل این خواب های بدی که می بینی و از سر صبح حالت بد است و انگار یک تخم مرغ درسته در حلقت گیر کرده که تا وقتی برای یکی تعریف نکنی نمی توانی قورت ش بدهی. حالا من فرصت ندارم منبر دیگری برای شما بروم که همین که من تخم مرغ های حلقم را می آیم این جا می نویسم خودش چه داستان غم انگیزیست. انشالله باشد برنامه ی شب جمعه که شما هم فرش باشید و دل به روضه بدهید و همه با هم به معراج برویم.

این بود قصه ی وبلاگ نویس محترمی که بیرونش بقیه رو کشته بود توش خودشو و در یک شب بهاری پنج دقیقه، همش پنج دقیقه دلش زا زا زو خواسته بود و زد به کاهدان. بلند شم برم به کلاس تربیت بدنی برسم که این مسائل در طی تاریخ بشریت هرگز برای فاطی تنبان نشده و دلیلی هم ندارد که بعد این بشود.

اما هنوز هم شب ها باید که نخوابید

2010-05-18T02:30:00.001+04:30

بله. از اقصی نقاط عالم به انحاء مختلف سروصدا و سیخونک و اعتراض بلند شده که خانم عزیز کدام گوری هستی. از ظواهر چنین برمی آید که دل تان برای نوشته های ما تنگ شده. حالا چرا، ما نمی فهمیم. نه که حال شکسته نفسی و تواضع دروغین بر من حکم فرما باشد ها، نه، مساله اینست که ما خودمان خودمان را "درک می کنیم" - طبعن با دهن کجی خوانده شود- و می فهمیم که چقدر خفن هستیم و چقدر همه چی خودمان و از جمله نوشتن مان را دوست داریم - هی هی هی. آیدا کیوان سارا از همین تریبون ما را بابت هر آن چه فحش بابت خودشیفتگی به شما دادیم حلال کنید که بدجوری سرمان آمد.- ولی خب شما که قرار نیست درک کنید. یعنی به واقع نباید هم درک کنید. در حقیقت اگر بکنید تعجب می کنیم و در دل مان بهتان می گوییم فریک. شرمنده. گفتم در جریان باشید. حالا این که با همه ی این اوصاف چرا یهو یک روزی که اتفاقن نیم ساعت زود آمده ایم سر کار -ممکن است شما یک درصد فکر کنید ما وجدان کاری و مسئولیت پذیری داریم و این نیم ساعت و یک ساعت بعدش را گودر نخواهیم کرد، و این خود نشان از این دارد که ما را درک نمی کنید- نوشتن مان می گیرد همینجوری؛ جزو مسائلی ست که توضیح خاصی برایش نداریم. (دروغ گفتیم. یک درصد عمده ایش همینجوری خودش دارد می پاچد که برای آن بخشش توضیحی نداریم؛ اما یک کمی هم داریم خودمان را مجبور می کنیم بنویسیم که از این نکبت بی کلمگی نباتی خارج شویم)

می گفتم. سابق بر این اینگونه بود که ما هر وقت نمی نوشتیم در حال سوزاندن یک آتشی بودیم. یعنی بس که نوشتن شده بود امر طبیعی و بدیهی در طول این هفت هشت سال، قاعدتن ننوشتن نشانه ای بر این می شد که یا زندگی دارد ما را ریپ می کند یا ما با او "عشق بازی" - دهن کجی را که دارید هنوز؟ خب شکر- یا سرگرم آب دادن یکی از آن دسته گل هایی هستیم که بعدش باید شش ماه در امتداد رودخانه دنبالش بدویم اما الان حقیقتش این است که من هیچ آتشی نمی سوزانم. یعنی خب بهرحال جفتک های خودم را می اندازم اما آتشی که دودش توی این وبلاگ معلوم بشود نیست. اصلن یک حال عجیبی ام این روزها. در یک وضع صلح و صفا و آرامش و کنارآمدگی ای با زندگی ام که بغلش دائم هی غرغرکنان انگشت می کنم بهش که کمی هیجانی بشود. بعد یاد آن وقت ها می افتم که هیجان داشت و هیجان ش ما را درید. بعد انگشت خود را می کشم بیرون و بزدلانه آرامش بی درد را به هیجان درنده ترجیح داده و به آشپزی و سریال بینی خود مشغول می شوم. بعد حتا یک جورهایی دوست دارم این روند روتین آشنای عادتی را. می دانید برای من با این همه تب و تاب و اتفاق تخمی و پادرهوایی و بی ثباتی یک سال اخیرم، این که سر راه هر روزه م یک سطل آشغالی باشد که من ته سیگارم را هر روز رویش خاموش کنم و فرداش ببینم جای ته سیگار دیروزی هست هنوز، یک جور حس امنیتی می دهد به ام. حس این که بالاخره چیزهایی هم در زندگانی هستند که سرجای شان می مانند. حتا اگر سطل آشغال باشند. می بینید؟ این عدم قطعیت جهان مدرن تان هایید ما را تا به جایی که با سطل آشغال سر خیابان مان دیت می کنیم. و در آن نشانه هاست برای خردمندان، که شل کنند لابد.

بله. جای خوشبختی ست که می بینم علیرغم این وضعیت لالمونی و کنج عزلتی که بر ما حاکم است هنوز هم دهن را باز می کنم و انگشت بر صفحه ی کیبورد می گذارم خودش می رود. بعد مادرمان می آید می گوید وقتی قسمت بشه شوهر کنی اصن دیگه دهنت بسته می شه جلوی دست سرنوشت. هر چی ما می گوییم که آخه لامصب توی عمرت کی دیدی دهن من بسته بشه؟! نمی فهمد که. حتمن باید وبلاگ مربوطه را پرینت بگیرم نشانش بدهم. می خواستم بگویم این روزهای من نصفش با کله م در هوا شناور سپری می شود، یعنی که اصلن نمی فهمم مغزم کجا سیر می کند برای خودش و یک هو می بینم دو ساعت است و بنده در کله ی خود مشغول تعمق و تدبر و زندگی انتزاعی بوده ام، نصف دیگرش هم صرف به زور بیرون کشیدن خودم از این شناوری می شود بس که هنوز هم خوشم تر می آید از انگشت کردن به چیزهای عینی. ولی ظاهرن لازم نیست بگویم بس که هی می پرم این شاخه به آن شاخه و عاقلان را اشارتی کافیست. سخت نگیرید این خطوط به هم ریخته را. دارم انگشت هایم را نرمش می دهم که دوباره بنویسم. جهنم که در خود فروروی ها و آنالیزهای تخمی و زندگی انتزاعی را تغلیظ می کند. عادت ندارم به ننوشتن.

شبی از شب های تهران..

2010-03-14T00:07:00.001+03:30

- ســـــــــــاقی..
+ ساقی نشئه ست

2010-03-10T18:34:00.002+03:30

خوابم می اومدا، ولی نمی خواستم برم بخوابم. هنوز نیومده بود آخه. بعد از اون ورم دلم نمی خواست بیدار بمونم و ببینمش، یعنی می ترسیدم، حوصله نداشتم. نمی دونستم چه جوری قراره باشه باهام که. داشتم برنامه ریزی می کردم که کی بخوابم که تا وقتی بیاد یه خواب سبکی م برده باشه، که بعدش شاید بیاد بالای سرم نگام کنه که تو خواب چه گوگولی و دوس داشتنی و بی آزار شدم، یادش بیاد که دلش تنگ شده، یادش بره که عصبانی بوده، بعد منم خوابم سبک بوده باشه که اگه خم شد ماچم کرد بفهمم، ولی هم چنان خودمو زده باشم به خواب و به رومم نیارم که بیدارم.

قرص دومی که اثر کرد دیگه نفهمیدم کی بیهوش شدم. شاید ساعت دو اینا بود که با صدای پا هراسون از خواب پریدم. یادم نیست بس که خواب و غش کرده بودم، ولی مطمئنم که قلبم تاپ تاپ می زده. کلن وقتی خوابم تحملم نسبت به صدای یهویی میاد پایین و با هر تق و توقی با وحشت و تپش قلب از خواب می پرم. چه قد سال های سال هی به مامان توضیح دادم که وقتی من خخخخواب خوابم و سر صبح میای یهو تقی در اتاق رو باز می کنی من قلبم میاد تو دهنم. یادمه که سایه ش رو دیدم. گفت ترسیدی؟ بعد دیگه یادم نیست چی گفت. فقط یادمه که اومد جلو خم شد ماچم کرد. یادمه که مهربون بود. هنوزم نمی دونم واقعنی اون قدر ترسیده بودم یا یه کمی هم اگزجره قاطیش کرده بودم که دلش غش بره و بیاد ماچم کنه. فک کنم هیچ وقتم ندونم.

ای زن ای حضور زندگی

2010-03-08T16:14:00.000+03:30

جهان دیگری ممکن است ..

2010-03-02T14:15:00.001+03:30

نیمه‌خواب بودم، تحت انبوه تاثیرات متقاطع و متداخل انواع مواد شیمیایی مضر برای بدن. نمی‌دونم چی‌ شد اصن که یاد تو افتادم، یعنی خب چیز خاصی لازم نبود بشه، من دستامو زده بودم زیر چونه‌م روی بالش و چشم‌ها بسته و مغزم واسه خودش جست‌وخیز می‌کرد و ویژویژ همه‌جا می‌رفت. بعد اومد روی تو. روی چشم‌های همیشه خسته‌ت. یهو فک‌ کردم چه خوب بود اگه ترکی بلد بودی. حالا اون‌وقت شب، ترکی‌ چرا، نمی‌دونم. یعنی این‌قدرشو می‌دونم که باید یه زبون دیگه‌ای بلد می‌بودی، غیر از زبون رایج ماها، که زبون خودت بوده‌باشه. یه‌جوری باید از یه‌جاییت معلوم باشه که چه‌قدر این‌جا غریبه‌ای، که توی عجب کانتکست مزخرفی گیر افتادی که از سر تا پا هیچیش محض رضای خدا به تو ربطی نداره. که چه‌قدر مال این‌جا و این زمان و این آدم‌ها نیستی. فک کردم که لابد یه آدمی مثل تو باید برای خودش یه زبون یواشکی داشته‌باشه، مثلن که مامانش براش لالایی‌هاشو به اون زبون خونده‌باشه تو بچگی؛ که اقلن بتونه یه وقت‌هایی بره بشینه گوشه‌ی یه پنجره‌ی گنده تنهایی سیگار بکشه و به لالایی‌های بچگی‌ش فک کنه. می‌فهمی که، صرفن منصفانه‌ست.

بعدش دوباره همین‌جوری داشتم فک‌ می‌کردم که لابد اگه ترکی بلد می‌بودی، شاید حداقل می‌شد یه‌وقتی، یه اتاقی باشه، بزرگ و خالی، شاید یه‌دونه پنجره هم داشته‌باشه و یکی دو تا صندلی، آها، دقیقن مث اون اسموکینگ‌روم نیمه‌متروکه‌ي تابستون دو سال پیش که من عادت داشتم نیم‌رخم رو نگاه‌کنم توی شیشه‌ی پنجره موقع سیگار کشیدن توش. بعدن لابد که تو می‌تونستی بیای تو اتاقه، منم که آلردی نشسته‌بودم. لابد تو چشم‌هات مثل همیشه یه لایه لبخند روی خودش داشت و آدم باید به ته نگاهت و چروک‌های بغل چشم‌هات دقت می‌کرد تا لایه‌ی همیشگی ساکت و آروم نارضایتی و غصه رو ببینه. تو لابد مثل همیشه به چشم همه قوی بودی و خوشحال و آروم و راضی، و کسی حواسش نبود که پشت غش‌غش بلند خنده‌هات عین ماهی رو زمین داری بال‌بال می‌زنی و سعی می‌کنی نفس بکشی هنوز. مردم چه میفهمن؟

تو قرار بود که این‌جای صحنه بیای بشینی روی یکی از صندلی‌ها، پشتت هم به من باشه و من صورتت رو نبینم. این‌جوری منم راحت‌ترم که نبینم خط‌های تازه اضافه‌شده‌ی روی صورتت رو. تو لابد باید یه چیزی می‌گفتی، ولو که لازم نباشه. می‌دونی که، آدمیم، بدتر از اون وبلاگ‌نویسیم، به کلمه گره‌خوردیم. دست خودمون‌ هم نیست. یه‌جاهایی صرفن باید یه‌چیزایی بگیم که دین خویشتن را به کلمه ادا کرده‌باشیم. حالا تو ولی چیز خیلی پیچیده‌ای هم قرار نبود بگی. می‌تونستی فقط یه‌کلمه بگی که خسته‌ای. حواست هست دیگه که به ترکی؟ البته بعدن‌ترش، یعنی امروز موقع غذا درست کردن و هم زدن برنج، فک کردم و دیدم خیلی هم لازم نبود ترکی باشه. می‌تونست هر زبون دیگه‌ای باشه که دلت می‌خواد. منم لازم نبود بلدش باشم- که ترکی هم بلد نیستم. ولیکن می‌فهمی که، این‌ها همه تو سر منه، همه سناریوییه که من دارم می‌نویسم، و اگه یه‌جاش قرار باشه تو حرفی بزنی که من آلردی می‌دونمش، چه فرقی می‌کنه که به چه زبونی باشه؟ چه فرقی می‌کنه چی باشه اصن. حالا درست که من فک می‌کنم تو زبون ترکی یه حزن مخفی‌ای هست که به تو یکی خوب می‌آد قطعن، ولی خب تو می‌تونستی هر حرفی به هر زبونی که دلت بخواد بزنی و من هنوز طبق سناریو بشنومش که "خسته‌م". خب اینم که می‌دونستم خودم از اول، گفتن نداشت که. می‌بینی؟‌ چه دست‌ودل‌بازم توی قصه‌هامم؟ تو می‌تونی بیای تو اتاق بشینی و اصن یهو صدای اسب آبی از خودت دربیاری و من بازم بفهمم چی می‌گی. یا اصن لابد می‌تونی بیای بشینی بپرسی که سیگار داری؟ مثلن فک کرده‌بودی اگه نپرسی، من خودم برنمی‌دارم سیگار روشن کنم برات و بدم دستت؟

بعدش قرار نبود هیچی دیگه بشه دیگه. قرار بود که تو اون‌جا بشینی و سیگاری که من دادم دستت رو بکشی و خاکسترش رو توی زیرسیگاری‌ای که روی زانوی منه بتکونی. این‌جا من دیگه صندلی‌م رو آوردم گذاشتم بغل صندلی‌ت؛ یه‌جوری که نیم‌رخت رو ببینم فقط. علیرغم سختیش، خب اگه قرار باشه منم مث بقیه "نبینم" ت که، اصن هیچ پوینت خاصی وجود نمی‌داشت توی کل این صحنه. هوم؟ بعد هیچ اتفاق دیگه‌ای قرار نبود بیفته. یعنی من لمسی ماچی بغلی حتا قرار نبود روی سفید شده‌های موهات دست‌ بکشم. لازم نبود. همین بس بود که وسط این دور تند مسخره‌ای که جای تو نیست و دنیای تو نیست، تو توی یه ظهر ساکت خلوت نشستی روی صندلی کناری من سیگار می‌کشی و من می‌بینم‌ت، که تو برخلاف همیشه لبخند نمی‌زنی که من نگران باشم که الاناست که صورتت ترک بخوره از زور این‌همه لبخند نیمه‌دروغی.
تو اول می‌ری از در بیرون، یا من برم؟

2010-03-02T00:41:00.002+03:30

خیلی وقت است که می‌خواهم مختصری بنویسم در باب "دفرمه کردن بدن زن در طول تاریخ" که از آن‌دسته موضوعاتی‌ست که بهش علاقه‌مند شده‌ام اما اطلاعاتم در موردش به‌قدر کافی نیست. این پست صرفن نظرات خام خودم است در این‌مورد، به همراه درخواست رفرنس از آن‌ها که بیشتر می‌دانند و احیانن نظرات مرتبط در این مورد.
دفرمه کردن بدن زن، اساسن علیرغم هولناک بودن مفهومش به زبان امروز؛ چیز بسیار رایج و جاری‌ای در طول تاریخ بوده‌است. می‌دانیم که در چین، قرن‌ها پای دختران را از کودکی می‌بستند تا کوچک و ظریف بماند، ولو به قیمت استخوان‌های شکسته و خمیده و دردناک برای کودک و بعدها زن بیچاره. در نقاط پراکنده‌ای در تمام دنیا، اندام جنسی زن را مثله کرده‌اند و می‌کنند (آمار فعلی می‌گوید روزی شش هزار و سالی دو میلیون دختر در جهان مثله می‌شوند) خیلی ساده و علنی، بخش مهمی از بدنش را شکنجه‌وار می‌برند تا به چشم مردان زشت و کثیف نیاید و مردان مطمئن باشند که دختر باکره می‌گیرند. در بعضی کشورهای افریقایی سینه‌ی دختران نوجوان را با سنگ و اتوی داغ اتو می‌کنند تا رشد نکند و به‌چشم نیاید؛ و دختر از توجه و تجاوز احتمالی مصون بماند.
من فکر می‌کنم پشت این هجوم تاریخی مردسالاری به بدن زن، غیر از تمایل خودخواهانه‌ش به تغییر آن به شکل مطلوب، تلاشی جدی برای ناتوان‌سازی جسمی زن، به ویژه و عمدتن از نظر جنسی نهفته‌است. پاهای زن را می‌بندند و اندام جنسی او را مثله می‌کنند و بدنش را داغ و اتو؛ تا -از ضعف و وابستگی توانایی حرکت بیش از حد لزوم نداشته‌باشد، -میل جنسی‌اش در نتیجه‌ی محرومیت از لذت، سرکوب و فروخورده شود و نجیب بماند، - یکی از مشخصه های بارز ظاهری زنانگی را از دست بدهد: اولن ابژه‌ی جنسی شود و بماند، دومن نامرئی شود و از نظر "غریبه"‌ مصون.
پشت این برخورد سرکوب‌گرانه به عقیده‌ی من دو عامل می‌تواند وجود داشته‌باشد: ناچاری، و ترس. اولن، مالکیت‌طلبی برآمده از خودخواهی مردسالارانه، هر اقدامی را به منظور اختصاصی‌کردن زن توجیه می‌کند. مرد نوعی در این مالکیت‌طلبی با هم‌جنسانش شریک و رقیب است، و سعی می‌کند در حدود میزان توانایی‌ش یکی از این دو طرف (زن -ملک شخصی- و مرد رقیب) را، ناتوان کند تا خیال‌ش از بابت تجاوز به قلمروش راحت باشد:‌ اگر پادشاه باشد و زورش برسد، مردانی را که در خدمت حرمسرایش هستند خواجه می‌کند، و اگر نه، به همان طرف که زورش می‌رسد زور می‌رساند و زن را به شیوه‌های مختلف سرکوب می‌کند. می‌خواهم بگویم هر یک از مردان‌ جامعه‌ای که به مثله‌کردن زن باور دارد، شاید اگر می‌توانست، آلت جنسی بقیه‌ی مردان را می‌برید. اما چون نمی‌تواند، اندام جنسی زن را می‌برد تا یکی از شرکای جرم احتمالی را از بین برده‌باشد.
عامل دوم، شاید ترس مرد از میل جنسی آزاد و محدود نشده‌ی زن باشد. به روش‌هایی غیر از این‌ها هم در طول تاریخ میل جنسی زنانه به طور سیستماتیک تقبیح و سرکوب و تحدید می‌شده‌است. مثلن استفاده از کمربند‌های عفت در قرون وسطا، حدود همان زمانی که اعتقاد بر این بود که در درون زن هیولایی نهفته‌است که اگر - با لذت بردن از رابطه‌ی جنسی- بیدار شود، همه چیز را نابود خواهد کرد. میل جنسی زن همواره زشت و قبیح قلمداد می‌شد و عفت‌سوز و خانمان‌برانداز، همه برای این‌که نهفته و لگام‌خورده نگه‌ش دارند. دلیل چنین ترس عظیمی شاید این باشد که مردان ناخودآگاه هراس دارند که اگر میل جنسی زن به همان میزان که هست بروز یابد، از ارضای آن ناتوان باشند. قبلن در پست وقتی از سکس می‌شنویم.. هم گفته‌بودم که معتقدم مردان می‌ترسند از زبان زنان از سکس بشنوند، مبادا آن چه می‌خواهند و فکر می‌کنند نباشد.
با فریانه که در این‌مورد حرف می‌زدم منتج شدیم که احتمالن در دوره‌ی فعلی، این پدیده‌ی دفرمه کردن بدن زن به شکل کم-محسوس‌تری، در قالب فشار اجتماعی و بیشتر به هدف منطبق کردن زن با الگوی ایده‌آل رویایی مرد و "جذاب" تر شدنش ظهور پیدا می‌کند. انگار بشود گفت که مرد نوعی امروز وسواس مالکیت‌ش کاهش یافته و در عوض ایده‌آلیست‌تر شده‌است، ترجیح می‌دهد به مرزهای قلمرو‌ی تسخیری‌ش فکر نکند و در عوض در زمان موجود، بهترین حالت ممکن را تجربه کند. شاید بتوان این عمل‌های فله‌ای زیبایی را با ارفاق، شکلی از این تغییر فرم در نظر گرفت. این گروه‌گروهی که صورت و بدن‌شان را به دست جراح می‌سپارند بدون این‌که حقیقتن از آن ناراضی باشند بلکه فشار ناخودآگاه جمعی به این "اصلاح" مجبورشان می‌کند تا زیبا و خواستنی ارزیابی‌شان کند.
با وسواس من در مورد نوشتن موضوعات این چنینی -حساس و نیمه علمی- بعضی‌ها آشنایند، و خودم هم حاضرم برایتان قسم بخورم که مثال‌ها و فکت‌هایی که در این خطوط آورده‌ام همه منبع‌ دارند، ولی در این نیمه‌شب نیمه‌مستی؛ دیگر ذکر منبع را بر من ببخشایید. از هر گونه نظر و معرفی رفرنس در این مورد عمیقن استقبال می‌کنم.
* این‌همه فیلم و کتاب دری‌وری خمیازه‌برانگیز معرفی می‌کنید، یکی‌تان نمی‌گوید برو Crash را ببین. به‌خدا همه آدم‌هایی هستید پسیو ریسیست (اصطلاح اختراع کرده‌ و از کرده‌ی خود شادانیم) و من از همه‌تان شرمسارم. لابد یادتان هم اصلن نیست که فردوسی خودمان در داستان سیاوش‌ش چه کرده و به چه عمقی باید که هی رفت و خواند و خوشحال بود. هر کسی کاو دور ماند از اصل خویش الخ. بلی. به امید آن روز.

نامه‌ی سرگشاده به مایوسان فلسفی عالم هستی یا لطفن خود را با فلان خود نکنید بقیه زحمتشو می‌کشن

2010-02-26T05:12:00.003+03:30

دیدین این آدم‌هایی رو که همیشه بدبختن؟ اینایی که کلن یه ابر اندوهگین افسرده‌ای همیشه بر قیافه‌شون سایه افکنده و همیشه ناله‌ن و بی‌حوصله‌ن و غمگینن و بداخلاقن و اگه یه وقت خبطی خطایی چیزی بکنی ازشون بپرسی چطوری؟ گویا کسر شان‌شون می‌شه یا زشته و قباحت داره که خوب باشن و بگن "خوبم". گویا که آدمی‌زاد کلن تولید شده که بدبخت باشد و هر حالتی غیر از آن غلط است و نباید که بود. جمع کنید کاسه کوزه‌تون رو باباجان. کیه که هیچ مشکلی نداشته و همه‌ی زندگیش روبه‌راه و مرتب و سالم و سلامت باشه؟! ولیکن آیا همه‌ی عالم مثل شما بدبختند؟ خیر. ملت زندگی‌شونو می‌کنن مشکلاتشونو دارن خوشحالی‌هاشونم دارن به موقع‌ش شاد و خرم و مثبت و یه‌جوری که آدم می‌بیندشون از زندگی ناامید نشه هم هستن.
باباجان به کی‌قسم به کی‌قسم بدبختی فضیلت نیست. همیشه به نقطه‌ی دوری در فضا خیره بودن و دود سیگار را فیلسوفانه بدان سمت فوت کردن نشانه‌ی عمق شخصیت شما نمی‌باشد. سال‌های نوری در افسردگی یه مشکل و مساله‌ای چیزی باقی ماندن صرفن نشونه‌ی عدم بلوغ و عدم قابلیت تطبیق‌پذیری شما با واقعیت است. یاس فلسفی و خود را در پیله‌ی اندوه پیچیدن برای مسائل انتزاعی بشریت بقرانمجید قسم که هیچ مشکلی رو از شخص شما یا هیچ موجود دیگری حل نخواهد کرد. من خودم به عنوان یه آدمی که شده نزدیک یک‌سال هم در یک وضعیت بدبختی مزمن باقی مونده‌باشه خواهرانه به شما عرض می‌کنم که بله پیش می‌آد و موردی نداره ولی سعی کنید همیشه بدبخت بودگی‌تون دلیل عینی داشته‌باشه. نشه حالت همیشگی غالب طبیعی‌تون. یه مرزی برای خودتون همیشه قائل باشید که در مسیر خودرابه‌هادهندگی از اون جلوتر نرید دیگه. به مرز مزبور که رسیدید بگید خب بسه هرچی غصه خوردم و منهدم بودم دیگه بلند شیم جمع کنیم خودمونو. به قول دوستمون که بابا ابر و باد و مه و خورشید و فلک آلردی همه در کار هستند که دهن تو رو سرویس کنند دیگه واقن لازم نیست خودت هم بهشون بپیوندی. اوری وانس این ئه وایل هم خوب باشید، خودتون رو خوب کنید، این‌قدری که ازتون می‌پرسن چطوری، بتونید راستگویانه بگید "خوبم". نمی‌میرید که! والا بلا هر از گاهی خوب‌بودگی برای سلامتی امری‌ست مفید و لازم.
این بود انشای من در باب استیصال و به کدامین بیابان سر بنهم-ی خویش از دست جماعت همیشه بدبخت همیشه نالان و دهانی که سرویس می‌کند مشاهده‌ی این جماعت از راقم این سطور که کلن هون نشیمن بر سر هیچ‌کاری را ندارم چه برسد به غصه خوردن و عمومن به این دلیل غصه خوردن‌هام رو متوقف می‌کنم که حوصله‌م سر می‌ره از خوردن‌شون. از فسردگان ملولم و آدم مثبت انرژی‌زندگی‌دراوجوشان‌ام آرزوست آقا، به‌خدا.

* و از کرامات شیخ ما این بود که درست در همان روزی که پست هوا کردی در مذمت پرگویی و مدح لالمونی، شبش آمدی و پست دراز عجق‌وجق وروره‌جادویی نگاشتی، و همیشه اذعان‌ می‌داشت که روزی که در آن آدمی خودش را نقض نکند در شمار روزهای زندگانی نباشد. صلوات.
** دیگه آدم کجا بره امنیت داشته‌باشه آخه؟! فیلم حاتمی‌کیا هم که می‌ریم ببینیم و علی‌القاعده باید استرس و بدبختی و فشار عصبی فرو شه بهمون، کراش جاودانی ما آقای فرخ‌نژاد رو نیم‌تنه لخت می‌کنن می‌ذارن جلومون که ضجه و شیون حسرت بزنیم و شب خوابمون نبره. به کدامین بیابان آقا به کدامین بیابان؟!

2010-02-25T15:54:00.000+03:30

وقتی می‌بینی پیچیده‌ترین و مفصل‌ترین روایت‌ها را -اصلن گیرم که فرض کنی پوینت خاصی در زدن‌شان هست- می‌شود سروته‌ش را زد و در دو جمله، حالا ماکزیمم دو خط خلاصه کرد و سر خودت و شنونده را درد نیاورد و در وقت و انرژی همه صرفه‌جویی کرد، حتا برای کلمه-ادیکتدی مثل من هم کلمه‌بافی بی‌معنی می‌شود دیگر.

بر کوه و دشت و هامون ببار

2010-02-19T18:37:00.001+03:30

هوای عزیز
خیلی برایت شادمانم که از خود بیگانگی حادت درمان شد و بالاخره فهمیدی که زمستونی. بر همین روند برو بریم.
با تشکر
ال.

چون که معنی "خانه" آن‌جاست هنوز

2010-02-19T16:14:00.003+03:30

من یک چیزی دارم -که البته احتمالن خیلی‌ها دارند- به شکل حافظه‌ي آب‌وهوایی. دژاووی آب‌وهوایی حتا. این‌طور که بعضی وقت‌ها پایم را از در خانه می‌گذارم بیرون به سرعت مغزم هواشناس‌گونه درجه حرارت و سرعت باد و میزان پراکندگی ابر در آسمان و بوی هوا را اندازه می‌گیرد و بوق می‌زند که بیییب ما عین این روز را در دیتابیس‌مان داریم. یا مثلن مشابه یا مشابهاتش را. بعد نه فکر کنید خاطره یادم می‌آید، نه، کاش که این بود. کل حس و حال آن زمان یا زمان‌ها و مجموع آن‌چه حافظه‌ی حسی‌م یک‌بار در این‌ هوا ضبط کرد برمی‌گردد یهو. یعنی انگار من برمی‌گردم توی آن کانتکست.
بعد، گاهی من یادم می‌آید که الان حس کی و کجا بر من مستولی شده، گاهی هم باید فکر کنم. گاهی به محض این که بوی ‌سرما می‌رود توی دماغم اخم می‌کنم که اوه اوه؛ حالا کی حوصله دارد مجموع محفوظات حسی سه چهار زمستان که همه هم تخمی بوده را مرور کند؟ گاهی هم هی به میزان تراکم ابرها نگاه می‌کنم و هی دقت می‌کنم ببینم چه‌چیزی در من جاری‌ست و ای بابا من کجا الان دارم بر می‌گردم آخر که خودم نمی‌فهمم.
دیروز از هفت تیر که راه افتادم هی مغزم درگیر بود. هی باد خوشبوی خنک از پنجره‌ي ماشین می‌خورد توی صورتم و هی من دایره‌ی اسکن را وسیع‌تر می‌کردم که ای وای کی کجا بودم که اینجوری بود؟! بعد دقت داشتم که حس خوب خوشحال خجسته‌ای در من جاری شده‌ها.. یعنی ولو که نمی‌دانستم الان به کدام کانتکست عالم هستی برگشته‌م از همان ثانیه‌ی اول شادمان شده‌بودم که چه کانتکست مجهول‌الهویه‌ی خوبی هر چی که هست. من دوست داشته‌بوده‌ام که این‌جا بودم قبلن، هنوز هم دارم حتا. بعد همین‌طور هی سردرگم بودم. یک آفتاب ملویی هم بود سخت‌تر و پیچیده‌تر می‌کرد مساله را. توی راه به یک‌ میدان کوچکی رسیدیم که از یک رستورانی اغذیه‌فروشی‌ای چیزی توش بوی ماهی که به مشامم خورد انگار آخرین قطعه‌ی پازل تق رفت سر جاش و گفتم آا... بوی شمال می داد که. بوی ولایت بود لامصب. هوای روزهای بهاری و تابستانی‌ش بود که جان می‌داد روی ایوان ولو بشوی و همین‌جور تا ابد گشادی و رخوت و خوشی کنی و ساکن‌ ِ روان باشی..
یک‌کمی بعدترش از پنجره‌ی کلاس خم شده‌بودم بیرون و به نوک خمیده‌ی کاج‌ها نگاه می‌کردم و خرکیف بودم. یعنی این نیش را اصلن نمی‌شد بست. بعد در عین حال عملن اشک توی چشم‌هایم جمع شده بود که من دلم برای شمال تنگ شده. برای جنگل. چوب. خاک. علف. گزنه. اصلن یک‌هو دخترک جنگلی وحشی درونم تسخیرم کرده‌بود و بغض کرده‌بود که اصن می‌دونی من چند وقته آتیش روشن نکردم؟ چند وقت که با موی پریشان و لپ گل‌انداخته و بوی دود و نیش باز از آن در چوبی نرفتم تو که همه بگویند باز رفت آتیش‌بازی با این سن و سالش. که من چند وقت است تنه‌ی درختی را لمس نکردم. نرفتم بالا ازش به سان بچه‌میمون. پابرهنه روی چمن و خاک ندویدم. آخر توی‌ شمال خاک یک جور خاصی است که همیشه مرطوب و قهوه‌ای تیره‌ست و رویش یک چمن-خزه‌ی نرم سبزی دارد خیلی جاها. به خدا که من سال‌های سال است با یک تکه چوب زمین را نکندم -سلام حضرت مرحوم مغفور جرج کارلین- که خاک مرطوب سفت با سبزهای نرم رویش تکه‌تکه بشود و من الان دلم برای لمس کردن همان تکه‌تکه‌ها غش برود. فکر کن منی که همه‌ی بچگیم جای لگو و عروسک و اسباب‌بازی دنبال مرغ و خروس دویدم و بغل تجن سنگ‌پرانی کردم به پسرها و رفاقت صمیمانه‌ای با گاو و گوساله‌ی خودمان و همسایه‌ها داشتم الان سال‌هاست که حتا به گاو دست نزدم و دختر دهاتی درونم عملن دلش برای گاو تنگ شده.. فکر کن برای گاو.
بعدترش من نشسته‌بودم روی صندلی و یارو هی غارغار کنان می‌گفت که بسته‌ی شماره‌ی یک؛ شامل دفترچه‌ی شماره‌ی یک و پاسخ‌نامه‌ی شماره‌ی یک است -انگار که مثلن ما فکر کردیم در دفترچه‌ی شماره‌ی یک پاسخ‌نامه‌ی شماره‌ی پنج را قرار است پیدا کنیم- و بعد دفترچه‌ی شماره‌ی یک را دادند و من سوال‌ها را نگاه می‌کردم و پس ذهنم توی جنگل بود هنوز. چشمم روی یارویی که در ماه ذیحجه در مکه‌ی معظمه فردی را مورد ضرب و جرح قرار داده می‌دوید و دخترک دهاتی درونم روی چمن و علف و تپه. دستم چهارخانه‌ها را سیاه می‌کرد و پایم بی‌تابانه سرجا انواع تکان‌های ممکن را از خودش ساطع می‌کرد به خیال این‌که دارد جست و خیز می‌کند مثلن.
بعدش دیگر اتفاق خاصی نیفتاد. من آمدم بیرون و هوا دیگر آن‌جوری نبود. سرد شده‌بود. گرفته‌ی بی‌آفتاب شده‌بود. یعنی هنوز هوای دل‌چسبی بود ولی دیگر مرا کول نمی‌کرد ببرد توی یک دنیای دیگری سه‌هزارسال پیش که من توی آن‌ دنیا فقط شادی و خوشحالی بلد بوده‌باشم. بعد من همین‌جوری داشتم قدم می‌زدم و ویترین مغازه‌ها را نگاه می‌کردم و به سروصدای مردم گوش می‌دادم و مثل این‌هایی که بعد از یک بیماری طولانی و گوشه‌نشینی در خانه دوباره برگشته‌ند به آغوش اجتماع و از رنگ و نور و صدای بیرون لذت می‌برند ذوق می‌کردم و نقشه می‌کشیدم که خودم را کی ببرم شمال، یک تکه چوب برای زمین کندن و یک بغل هیزم و نفت بدهم دست خودم و بعدش هم بروم بگردم دنبال گاو که نشانم بدهم. بوی موهای دودگرفته‌م از همین الان توی دماغم است.

من می‌گویم سرت را بالا بگیر پسر

2010-01-29T15:51:00.001+03:30

من فکر می‌کنم ما زیادی توی دام عظیم "توجیه کردن" افتاده‌ایم. فکر می کنم این موج مسخره‌ی کمال‌طلبی به مفهوم چپکی‌ش آن‌قدر دست و پای ما را گرفته که ذره‌بین‌هایمان را نه فقط روی بقیه، روی خودمان هم متمرکز کرده‌ایم که کوچک‌ترین حرکتمان هم با تمام ایدئولوژی‌های تا فی خالدون معین‌کننده‌مان بخواند. تا این جاش گرچه رقت‌آور است، اما آن بخشی که حقیقتن جیغ من یکی را در می‌آورد جایی ست که -طبعن- نمی‌شود همه‌کارمان به همه‌حرف‌مان بخواند؛ و جاهایی که کم می آوریم شروع می‌کنیم به توجیه کردن. شروع به "این فرق داره" و "آخه نه تو که نمی‌دونی چه جوری شد.." و اختراع نقطه‌نظرهایی که اگر شده با مچاله شدن و به زور، خودمان را توی آن نقطه‌ی خاص بچپانیم - و حتا مخاطبمان را- و قانع‌مان کنیم که ما راست می‌گیم و از اعتقاداتمان عدول نکردیم.
خلاصه‌ش؟ خلاصه‌ش این که می‌خواهم دعوت‌تان کنم به کرامت " دلم خواست و کردم و خوب کردم". به ایامی که بشر هنوز بلد بود نقطه‌ضعف‌هایش را به رسمیت بشناسد و به خودش اجازه بدهد گاهی اشتباه کند و بعدش سعی نکند رویش ماله بکشد. من دلم برای نسل آدمی‌زادی که هنوز این‌قدر واقع‌بین بود که بفهمد آرمان‌شهر وجود ندارد و آدم تا آخر وجودش همین نکبتی که هست خواهدماند تنگ شده، من دارم می‌گویم گند زدن بخشی از طبیعت انسان است و به‌خدا که اشکالی ندارد و همه گاهی گند می‌زنیم، برخورد بعدش مهم است که اتته‌پتته‌کنان به هرچیزی که دم دست‌ است چنگ بزنیم برای حفظ ظاهر، یا قبول کنیم که گند زدیم و فقط همین.. می‌خواهم مهربانانه همه دست هم‌دیگر را بگیریم و برگردیم به سیاره‌ای که تویش هنوز آدم‌ها ایدئولوژی متحرک نبودند و به‌جای ماله‌کشیدن و توجیه‌کردن، بلد بودند برای خودشان پرانتز و غار بکشند و گاهی فرار کنند توش و کارهایی بکنند با همه معیاری غلط، و بعدش با آن برق خودخواهی حیوانی پرستیدنی توی چشم‌هایشان، با شجاعت چانه‌شان را بگیرند بالا که "دلم خواست؛ خوب کردم اصن."

2010-01-25T11:53:00.000+03:30

در ادامه‌ی بدخوابی و بی‌خوابی شب قبلم از خواب می‌پرم یهو. اتاق تاریکه، نمی‌تونم بفهمم ساعت چنده. بدنم درد می‌کنه. یه‌کم جابه‌جا می‌شم موبایلم از معلوم نیست کجام می‌افته بیرون بغل دستم. هنوز گیجم که این‌جا کجاست و در چه برهه زمانی مکانی تاریخی به‌سر می‌برم. به موبایلم نگاه می‌کنم که ببینم ساعت چنده، خاموش شده. کم‌کم شروع می‌کنه یادم اومدن که معلوم نیست چرا حالم بد شده‌بود، که متوهم شده‌بودم، که دو تا قرص خورده‌بودم اما خوابم نمی‌برد، ترسیده‌بودم،‌ هی از تو خونه صدای قدم و از پشت سرم صدای نفس می‌شنیدم و هی آدم‌های غریبه‌ی ترسناک تو سرم حرف می‌‌زدن و قاه‌قاه می‌خندیدن. بعد یادم اومد که خوابالو و ترسیده زنگ زدم بهت گفتم تو سرم صدا می‌شنوم. گفتم می‌مونی تا خوابم ببره؟ بعد تو گفتی "هستیم" و ساکت شدی. بعد دیگه کسی تو سرم حرف نمی‌زد. فقط صداهای آشنا می‌اومد از توی گوشی. صدای این‌طرف اون‌طرف رفتن و تق‌توق دادن‌ت می‌اومد و صدای ساکت بودنت. با اون صدای خش‌خش یواشی که همیشه تو تلفنت می‌آد و منو فرتی خواب می‌کنه. بعد مطمئن بودم که الان اون طرف خط هستی تا من خوابم ببره، حتا بعدشم. هستی تا تلفن خودش قطع بشه و دیگه زنگ نزنی که بیدار نشم. بعدش دیگه من نفهمیدم چی‌شد. فقط صبح-ظهر که بیدار شدم موبایلمو روشن کردم دیدم اون‌قدر بوده‌بودی تا من خوابم برده‌بود و موبایل هم شارژش تموم شده‌بود.

یه هل می گم یه هل می شنوید

2010-01-16T23:09:00.003+03:30

The universe might not always play fair, but at least it's got a hell of a sense of humor.

Se.x And The City Aleihessalam

I'm simply grateful for You

2010-01-13T16:46:00.002+03:30

من از تو تشکر نکردم. هیچ‌وقت، یا اقلن تا جایی که یادم می‌‌آد، به‌ت نگفتم مرسی، ممنونم، مچکرم.. کلمه‌ها جلوی بزرگی و بی‌شماری تمام چیزهایی که من به‌خاطرشون باید ممنون تو باشم کمن؛ مسخره‌ن. تشکر؟ تشکر مال موقعی‌یه که یه لطفی به‌ت می‌کنن، یه لیوان آب رو از روی میز برمی‌دارن می‌دن دستت، یه‌چیز نخونده یا ندیده که می‌دونن دوست داری به‌ت می‌دن.. تشکر به درد الان ِ من نمی‌خوره، نه منی که اگه خوش‌بختیامو؛ داشته‌هامو، لذت‌هامو، اصلن خودمو بچینم جلوم و نگاهشون کنم می‌بینم تک‌تک اجزاش ساخته و پرداخته‌ی توئه، مستقیم یا غیرمستقیم. نه منی که این آدمی که الان هستم رو نصفشو اصن نمی‌شناختم تا همین چندوقت قبل تر، اصن نمی‌دونستم که همچین آدمی هستم یا می‌تونم باشم و فقط تو بلد بودی از ته‌ته‌های من درش بیاری. منی که قبل این‌که بفهمم، یه روز دیدم یه دست ناپیدایی نرم‌ و آروم و ریزریز خودم و کل زندگی‌م رو زیرورو کرده و تبدیل به چیزی کرده که دوست‌ترش دارم.
این روز‌ها که می‌گذره، روزهایی که توی زندگی من جدیده، با لذت‌های کوچیک و بزرگش، تجربه‌های تا حالا نداشته‌ش، آرامش و استقلال و خیالم-راحتی ِ ای که اولین بار توی عمرم دارم.. این روز‌ها که زنی داره زندگی‌شون می‌کنه که از من آسیب‌پذیر سردرگم مستاصل چند وقت پیشام فاصله گرفته و بزرگ‌تر و قوی‌تر شده، این روزها که من توی سانت‌به‌سانت مغز و روحم می‌تونم تراش‌ها و انحناها و دست‌کاری‌های تو رو ببینم و دوست‌داشته‌باشم این فرم جدید روٰ.. توی تک‌تک لحظه‌هام؛ ممنون توئم. ممنون تمام چیزهایی که به من دادی و تمام لطف‌هایی که به من کردی، ممنون تمام حرف‌ها و سکوت‌هات و بودن و نبودن‌های به‌موقعت و تمام حضور عجیب‌غریبت به مدل خودت، توی این روزها و روزهای پیش‌ترش و چندماه و - اصن نمی‌دونم حتا چند‌وقت قبل‌ترش.
تشکر نه فقط که به‌درد الان من نمی‌خوره، حتا لازمم نیست. تمام من از سرتاپا بدون حرف، هر لحظه و همیشه ممنون و مدیون توئه، و تو اون‌قدر منو می‌شناسی و تا ته‌م رو می‌تونی بخونی؛ که حرف و کلمه لازم نداشته‌باشی.

Nothing good happens after 2 A.M

2010-01-06T10:14:00.002+03:30

ببینید، من می‌توانم الان برایتان فلسفه ببافم و غارغار کنم و به هشت روش منطقی حرفم را ثابت کنم، اما شما تا به‌حال از من دروغ شنیده‌اید؟ نشنیده‌اید دیگر. پس به همین بسنده کنید که در زندگی شب‌هایی هست که انسان باید صرفن بگیرد بخوابد. یعنی از یک‌جای شب به بعد عاقلانه‌ترین و کم‌خسارت‌ترین کاری که می‌تواند بکند همین است. انسان در این شب‌های عزیز باید که پست ننویسد (حتا فرداش هم در مورد دیشبش پست ننویسد احتیاطن) ایمیل و اس‌ام‌اس و تلفن و موبایل و حتا دود را از دسترس خودش دور کند و به رختخواب عزیز پناه ببرد. خب؟ در شب‌های بدون شرح زندگانی‌تان بگیرید بخوابید. فردا عمومن روز بهتری‌ست.

2010-01-04T10:50:00.000+03:30

تازه‌شم
خونه‌هه از اون خونه‌هاست که پشت پنجره‌هاش، با همه یخ‌زدگی باغ، یه باغچه کوچیک پر بنفشه داره، با دو سه تا شاخه گل سرخ خشک‌شده‌ی بارون‌خورده حتا.

از گریه‌های واقعی یا چه‌گونه میک اِ فول آو مای‌سلف کنیم در وبلاگ‌‌مان و خجالت هم نکشیم.

2010-01-03T19:02:00.001+03:30

چیزی که هست من سر از کار این زن‌های توی فیلم‌ها در نمی‌آورم آخر.. این‌ها چه‌طوری می‌توانند گریه‌هاشان را این‌قدر بخورند؟ چه‌طوری می‌شود که خیلی هم دلیل دارند ها؛ گریه‌شان گریه‌ی مثل حالای من از سر مسائل کلی و نیمه انتزاعی‌ ِ فرورفته در انسان نیست بلکه مثلن گریه‌ی ریچل است وقتی که در کافه را پشت سر راس قفل می‌کند یا گریه‌ی الزا وقتی پشتش را به ریک کرده.. بعد این‌ها چه‌جوری زیر چشم‌شان فقط خیس می‌شود و دوتا نفس عمیق می‌کشند و بعد اشک ِنصفه‌نیمه را پاک می‌کنند و برمی‌گردند سر زندگی‌شان؟ هوم؟
از روزی که من گفتم می‌ترسم باهات بداخلاقی کنم و تو بروی و تو غش‌غش خندیدی ولی بعده‌ها جدی‌جدی رفتی.. از آن روز خیلی می‌گذرد؛ اما من هم هنوز می‌ترسم با هر کس دیگری بداخلاقی کنم، ولو که بداخلاقی‌م بیاید و بکنم، بعدش می‌ترسم و می‌زنم زیر گریه.. از این گریه‌هایی که هیچ‌ هم مثل گریه‌های زن‌های توی فیلم‌ها زود جمع‌وجور نمی‌شود.

روزنگارهای من از آشویتس یا کل یوم عاشورا

2009-12-28T23:55:00.002+03:30

خب، نقشه این بود که من بیایم این جا اول اندکی غر بزنم از زندگی مزخرف سخت کسالت آور این روزهام (وه که چه سخت بود این‌همه دنبال این برنامه‌ی نیم‌فاصله گشتن.. زندگی بدون نیم‌فاصله چه کم دارد مگر؟) بله می‌خواستم غر بزنم که آخر این شد زندگی، که منی که از همین چندماه گذشته‌م می‌شد یکی دو تا مستند کوتاه پرماجرا و حتا بلکم فیلم هندی یا شاید هم ژانر کرایم ساخت، الان جاری‌ترین دیتیل روزهام این است که کتلت چقدر باید سرخ بشود تا نچسبد، ملافه‌ها را انداختی تو ماشین؟ ظرفشویی را خالی کن، بابابزرگ ماست نمی‌خورد (آن‌دفعه گفت که ماست بخورد نمی‌دانم چی‌چیش می‌شود، یادم مانده چون همان‌موقع بود که من می‌خواستم بیایم پست بنویسم که چرا من هیچ‌وقت توی زندگی نمی‌فهمم چی‌ بخورم چی‌چیم می‌شود، اصلن تعمیم بده؛ چه بکنم چی‌چیم می‌شود، چه بکنم کس دیگری چی‌چیش می‌شود، و اصلن به‌به که ظاهرن بنده مشکل اساسی‌ای توی این مبحث علت و معلول دارم -طبیعی‌ست که ننوشتم؛ یادش به‌خیر سابق براین عملن زندگی می‌کردم این‌چنین نبود که شبانه‌روز کپیده‌باشم در خانه و زخم‌منزل‌ گرفته‌باشم و وقت داشته‌باشم در مورد این اراجیف‌جات بنویسم) توی سالاد شیرازی برای مامان نعنا نریزی دوست ندارد ولی کلن بریزی وگرنه باید لکچر بشنوی از بابا در باب این که گوجه و خیار سرد است و باید با نعنا خورد که سردی‌ت نکند، ظهر ناهار چی بپزم؟‌ شب شام ..

پففف من حتا حوصله ندارم بنویسم، هی چپ‌وراست به عادت هفت سال پیشین نوت‌پد را باز می‌کنم که شروع کنم و سیلی از کلمه همین‌جور روان بشود؛ بعد می‌شودها، ولی ببین صدای هایده‌ی خودمان را دیدی که وقتی می‌خواند انگار نت‌ها از گلوش درمی‌آیند همین‌جور بال‌بال می‌زنند می‌روند توی هوا روی یک صفحه‌نت فرضی سر جای خودشان می‌نشینند؟ خب من برعکسش شده‌ام کلمه‌ها همین‌جور از زیر انگشت‌های من سر می‌خورند و یه‌وری عین خرچنگ هونشان را به‌من کرده دهن‌کجی‌کنان دور می‌شوند و نمی‌روند سرجای خودشان بنشینند که هیچ، فرتی می‌روند جایی که نباید .. این‌طور می‌شود که من فیخ‌فیخ (ناخن‌های من روی دکمه‌های کیبورد صدای فیخ می‌دهند، فکر کنم یک‌جور "گیفت" خدادادی باشد. به چه‌ دردی می‌خورد هنوز کشف نکرده‌ام.) تایپ می‌کنم و تایپ می‌کنم و آخرش خستگانه و نومیدانه به رژه‌ی کج‌کج کلمه‌ها نگاه می‌کنم و من هم لج می‌کنم و کنترل ای دیلیت را می‌گیرم و نوت‌پد را می‌بندم و کی‌ام‌پلیر را از آن زیر می‌آورم بالا. تو فکر کن به کجا می‌رویم که فرندز دیدن هم الان برای من دیگر فان نیست و صرفن راهی برای ادامه‌ی حیات است. به‌سان همین‌مردمی که نان نداشتند شیرینی می‌خوردند از گرسنگی نمیرند.. پف. شما چه خبر دارید از حال ما آشویتسیان.

چی می‌گفتم؟ ها، من آمده‌بودم به هر سختی و مرارتی که هست کیبورد را هم بکشم و کلمه‌ها را اگر شده با لگد سر جای خودشان بچسبانم و غرم را که زدم، هارت و پورت مبسوطی کنم به کائنات که زندگی من را این‌جور مزخرف بی‌هیجان سرد نچسب ول کرده و بعد هم خط و نشان بکشم که من آدم زندگی‌ ِ بورینگ‌کن نیستم و یک‌هو یک لگدی می‌پرانم و یک هیجان نامتعارفی تزریق می‌کنم به زندگی که تویش بمانی‌ها.. بعدنش یادم افتاد که من قسم خورده‌بودم اولین کسی که از این پست‌ها نوشت گردنش را بشکنم. از همین پست‌هایی که با "من آدم‌ ِ فلان‌ نیستم و آدم بیسار هستم" شروع می‌شود و ماها یاد گرفته‌ایم با جدیت برای خودمان بنویسیم و بعد هم بخوانیم و باور کنیم و هی برای خودمان سر تکان بدهیم که بله من راست می‌گم. اصلن گیرم که تو راست می‌گی. باباجان نو بادی کرز. عجب گیری کردیم. هی توی چشم هم می‌کنیم که من آدم این هستم و اون نیستم. ول کن شما. هر کسی برایش مهم بود که یکی دیگر آدم چی هست و نیست خودش می‌رود یاد می‌گیرد لازم به دایره‌المعارف و منیوال‌نویسی نیست که. بقیه هم که نمی‌آیند یادت بگیرند لابد اهمیتی نمی‌دهند دیگر. هی بکنیم توی چشم هم‌دیگر که چی.. (حالا نیا گیر بده که گیر دادم و بگویی که ماها برای خودمان می‌نویسیم.. بله می‌دانم. خودم هم می‌نویسم از این‌ها. ولی من الان دوست دارم گیر بدهم. همین‌جوری تخمی تخمی. من اصلن الان یک عدد راس هستم برای خودم که آمادگی دارم سربه‌سرم بگذارید جیغ بزنم یو ایت مای سندویچ؟! پس برو بگذار گیرم را بدهم. چی کارم داری؟ خودم خشک می‌شوم می‌افتم. باریکلا.) ها؛ بعدش به خودم گفتم زن حسابی، چه کشکی، چه پشمی؟‌ چرا هارهار بی‌خود بکنی؟ فعلن که مدت قابل‌توجهی‌ست همین‌جور بورینگ ِ زندگی را بر دوش خودت آویخته‌ای. من می‌دانم و تو می‌دانی که خیلی بیشتر از این‌ها هم قابلیت‌ش را داری. تا یک چیزی از بیرون عوض نشود هم عمرن تو یکی حال نداری هم بکشی عوضش کنی. برای چی بروی هارت و پورت کنی بی‌خود؟‌ فقط چون نوشته‌ش قشنگ‌تر است؟‌ نکنیم عزیز من نکنیم. چه کاریه خب بعد این همه سال..

این‌جور شد که من آن‌هایی را که آمده‌بودم بنویسم را هم ننوشتم. عوضش ملغمه‌ای از دری‌وری و غر و نق به هم بافتم بلکه بیرون بیاید. آخر می‌دانید من قبلن هم می‌دانستم ولی از وقتی که بعد نوشتن پست قبلی سیگارهام را با دل راحت کشیدم دانسته‌تر شدم که یک چیزی را که می‌کشی بیرون و می‌نویسی‌ش، بعدش دیگر تو-بک نمی‌رود. از همان سوراخی که هی سوزن کردی و فشار دادی و کشیدیش بیرون تا ته می‌پاچد و خالی می‌شود و شروع می‌کند خوب‌شدن. این بود که امشب هم بعد قرنی آمدم بکشم بیرون.
الان جایی‌ست که دوباره کلمه‌ها هونشان را به من کرده‌اند و هرچی زور می‌زنم پایان‌بندی مناسب‌حال کنم نمی‌شود. حال فیخ‌فیخ ‌کردن و پاک کردن هم ندارم. این است که می‌روم ظرفشویی را خالی کنم. خدافس.

2009-12-28T00:33:00.001+03:30

هی آقای دیکتاتور
هیچ خبر داشتی.. تاریخ قصه نیست؟ خبر داشتی تاریخ معادله ست، که کافی ست متغیرهای درست را تویش جای گذاری کنی تا جواب بدهد، همان جوابی را که قبلن داده، سی سال پیش داده، باز هم بدهد؟ آقای دیکتاتور، حواست هست داری دقیقن متغیرهای لازم برای ریشه کن کردن خودت را می چپانی توی معادله؟
آقای دیکتاتور، فکر می کنی آدم کش هات تا کی می توانند آدم بکشند؟ هوم؟ فکر می کنی وقتی از روزی که قدرت بی چون و چرا بودی، تا روزی که اسمت زیر پاها لگدکوب بشود و توی مرکز مقدس امپراطوریت مرگ بر بگویند برایت و آب از آب هم تکان نخورد شش ماه گذشته همش، از حالا تا روزی که مجبور شوی صدای انقلاب ما را بشنوی چقدر طول بکشد؟ فکر می کنی چند وقت دیگر مجبور بشوی بندوبساطت را جمع کنی، در به در بشوی بلکه ونزوئلایی، جایی راهت بدهد که سال های آخر عمرت را توی خفت و خواری بگذرانی؟
هی.. آقای دیکتاتور.. آقای دیکتاتور بیچاره ی نفهم..

2009-12-20T14:29:00.001+03:30

دیگر وقتش شده‌بود که بنویسم، نه که چیز خیلی جدیدی داشته‌باشم برای نوشتن، اما خب، انکار تا به این حد از من قشنگ نبود، نیست.. نه از منی که نصف دردهای زندگیم را برای این کشیدم که بتوانم بعدن سرم را گرفته‌باشم بالا و بگویم من راستش را گفتم؛ راستش را نمایاندم. حداقل با خود تو دو سه هزاربار جنگ جهانی راه انداختم که باور کنی هر چیزی را که نشانت می‌دهم. که تو هم نصفش را نکردی.. بگذریم. خلاصه که، منی که منم، باید که بنویسم این چرخش‌های هرروزه‌ی نگاهم را؛ این هی بی‌زاویه‌تر و دقیق‌تر و منصفانه‌تر شدنش؛ این ملایم و ملایم‌تر شدن صدایم و امواج توی کله‌ام نسبت به تمام چیزهایی که تا چندوقت پیش خط‌خطی و عصبانی و بی‌منطقم می‌کردند.

راستش این است که من هنوز یاد تو می‌افتم پسرجان. زیاد هم می‌افتم. حالا گیرم که نه موقع کورن فلکس ریختن توی کاسه‌ی شیرم؛ اما خیلی وقت‌های دیگر، یقینن با روشن کردن هر سیگارم توی سرما.. گمانم که من و تو زیادی توی هوای سرد سیگار کشیدیم و این گذشته از این که برای سلامتی‌مان مضر بود لذت سیگار کشیدن هم‌اکنون من را هم به ها داده‌است - و این‌ها همه تجربیاتی است که آدمی‌زاده می‌اندوزد و بعدن فروفور با کسی توی سرما سیگار نمی‌کشد و اصلن فروفور با کسی همه‌ي کارهای مورد علاقه‌اش را نمی‌کند که به ها بدهدشان- می‌گفتم؛ من هنوز حتا بیشتر از این‌که یادت بیفتم، به‌ات فکر می‌کنم. به تو، به "خودم" با تو، به پنجول توی روی هم کشیدن‌هایمان، دعواها و در کوبیدن‌ها و چشم-غمگین شدن‌ها و بغل و آشتی‌های آخرسرمان، به همه‌ي حرف‌هایی که زدیم و نباید می‌زدیم و می‌شنیدیم و به خراش‌هایی که تا همین چندوقت پیش فکر می‌کردم فقط تو روی روح من انداخته‌ای و حالا که نگاه می‌کنم می‌بینم ناخن‌های خودم هم کم وحشی نبود آن وقت‌ها.

می‌دانی پسرجان زمان چیز خوبی است. زمان دردهای آدم را کم می‌کند - گیرم که به خود من دو هزار درد جدیدتر داده‌ عوضش- زمان زخم‌های آدم را کم‌کم خوب می‌کند؛ اشک‌های آدم را خشک، سوزش چشم آدم را حتا کم.. و چشم‌ت که دیگر نسوزد می‌توانی بنشینی دوباره نگاه کنی و یک جور دیگر ببینی همه چیز را. بی‌فایده‌ بود که من سعی می‌کردم به تو بگویم دیگر برایم مهم نیست و نیستی و فکر نمی‌کنم و نمی‌خواهم بشنوم و این‌قبیل زن‌ِقویِ‌به‌تخمم-بازی‌ها.. قوی‌بودن من این‌جوری نبود، نیست. من مجبورم نگاه کنم، می‌فهمی، مجبورم.. من هیچ وقت از این دسته آدم‌هایی نبوده‌ام که پرونده‌ی هنوز بازی را بتوانم بایگانی کنم و دیگر هی ورقش نزنم ببینم که آخر چه شد که این‌جوری شد. شاید بشود گفت من یک جور وسواس دارم روی "چی شد" و "چرا" و همه‌ی این‌جور سوال‌های مزخرف؛ که تا جواب قانع‌کننده نگیرم برای‌شان، پرونده‌ها بایگانی هم که بشوند و آدم‌ها آن‌سر دنیا هم که باشند و سالی یک بار هم ورق‌شان نزنم و نبینم‌شان، باز یک چیزی هرازگاهی توی مخم وود وود می‌کند و نمی‌گذارد آن گوشه‌ی خاص مخم آرام بگیرد .. بله خودم می‌دانم این همت و پشتکار را اگر در علم و دانش داشتم رادیومی چیزی کشف می‌کردم. ولی ندارم؛ در این مورد دارم و اینست که حالا من مدتی‌ست که همین‌جور که زخم‌های جدید خورده‌ام از زندگی و زخم‌های قبلی‌م صورتی شده‌اند، دارم هی فکر می‌کنم و هی متنبه می‌شوم و هی می‌بینم که همه‌چیز آن‌جوری که قبلن می‌کشیدم و بعد از نگاه‌کردنش عصبانی می‌شدم و به تو چنگ می‌انداختم نبود. حالا دارم تک‌تک اشتباه‌های خودم را هم می‌بینم، لگدهای بی‌جای خودم را، زخم‌های جبران‌ناپذیری که خودم به رابطه‌ زدم و خب آخر از تو چه توقعی بود که زورت برسد درست‌شان کنی.. حالا دارم می‌بینم که بعضی جاها هم خدا به‌دور تو راست می‌گفتی، و اصلن چه‌قدر تصور من از خودم گاهی غلط بوده، که اصلن در مخیله‌م هم نمی‌گنجید آن وقت‌ها که تو شاید الان در حال راست گفتن باشی .. می‌بینم که گاهی هم من -همین من که دائم تو را متهم می‌کردم به نشنیدن- اصلن نمی‌شنیدم حرف‌های تو را چه برسد به فهمیدن‌ش. حالا اصلن گاهی خنده‌م می‌گیرد که چقدر تو ضجه زدی که من خودمحورم و من هی گاز گرفتم که دری وری نگو و ای بابا من الان می‌بینم که چه‌قدر خودمحور بودم و هستم و راست می‌گفت طفلک .. حالاست که خیلی از چیزهایی که روزی به چشم‌ من خطاهای نابخشودنی تو بود؛ کم‌رنگ می‌شود و توجیهات‌شان را می‌بینم و خودم را می‌گذارم جای تو و می‌بینم که آن‌قدرها هم خطای نابخشودنی‌ای نبوده.

این است که من این‌روزها خودم را هم بیشتر دوست دارم. دارم هی از آن زن خشمگین کینه‌توز بداخلاق وحشی‌ای که با هم از من ساخته‌بودیم فاصله می‌گیرم. دارم هی هر روز بیش‌تر می‌بخشمت، می‌بخشم‌مان. وسط دور مزخرف روزهای افسرده‌ی سخت، هر روز کمی وقت پیدا می‌کنم - من پیدا نمی‌کنم، تو توی کمی از مغزم می‌خزی و می‌ایستی آن‌جا منتظر تا من خودم بشوم وکیل مدافعت و شروع کنم به بازخوانی پرونده و دفاع کردن از تو و تمام آن چندماه توی مغزم و هر روز اتهامی را ساقط کنم، جرمی را سبک، زخمی را نیشتر بزنم و سبک شوم و سبک‌تر، که من هیچ‌وقت آدم خشم و کینه‌توزی نبوده‌ام و نمی‌خواهم باشم هم. که اصلن گاهی می‌روی توی جایگاه شاکی می‌ایستی و جای زخم‌هایی که من خودم به‌ت زده‌م را نشان می‌دهی؛ که من سرم را بیاندازم پایین و شرمنده بشوم که چرا همچین کودک پنجول‌بندازی بوده‌ام آخر.

یک‌زمان نه‌چندان‌دوری قبل‌تر من تمام تنم پر زخم‌هایی بود که فکر می‌کردم تو زده‌ای. حالا، خب بعضی از آن زخم‌ها را واقعن تو زده‌ای، شاید که بابت آن‌ها هیچ‌جوری در ذهن من تبرئه نشوی، که اصلن نمی‌فهمم چرا باید چنین می‌کردی.. که تا همیشه دست جایشان بخورد گر بگیرم و عصبانی بشوم و دردم بیاید، که حتا اگر یک زمانی دری به تخته خورد و من و تو توانستیم عین آدم بنشینیم با هم دو کلام حرف بزنیم هم بالاخره من دو تا بزنم پس گردن‌ت بابت‌شان .. ولی خب؛ خیلی‌ زخم‌ها را هم تو تنها نزده‌بودی؛ دست خودم هم بود.. خیلی‌هاشان را هم نمی‌خواستی بزنی، صرفن ما با هم جایی گیر کرده‌بودیم که آن‌جا نمی‌شد زخم نخورد.

این است که، من باید می‌نوشتم. ترجیح بر آن بود که بنویسم و تو بخوانی، که شاید بخوانی، که اگر جاهامان برعکس بود من دلم می‌خواست که این‌جور وقتی، این‌جور چیزها که دارد در تو می‌گذرد من بدانم، من دلم نوازش می‌شد با دانستن این‌ها.. ولی حتا اگر اصلن چشم تویی هم نبود و نباشد که به این‌ کلمه‌ها بیفتد، من باید می‌نوشتم. باید می‌نوشتم که یاد بگیرم انکار برازنده‌ی من نبود. که به رسمیت بشناسم تمام این روند ملایمت آرام بالغانه را که دوستش دارم. این خطی که من رویش هی دارم بزرگ‌تر می‌شوم؛ آرام‌تر و آرامش-طلب‌تر، هی یاد می‌گیرم که چنگ نیندازم و لگد نزنم و خشمگین نباشم و زخم کهنه نگه ندارم و آدم‌ها را بابت زخم‌های کهنه‌م محاکمه نکنم. که چه‌طوری شد که من با هر پک به سیگارم توی روزهای سرد زمستانی، با صورت تو جلوی چشم‌هایم؛ از توهمی که تویش من مظلوم بودم و تو ظالم فاصله گرفتم و یک قدم به واقعیت نزدیک‌تر شدم.

2009-12-13T21:36:00.002+03:30

فرازی از هذیان گویی های نگارنده که شب ساعت 4 قرص خواب خورده و صبح ساعت هفت به زور بیدارش کرده ن:
- مامان حالش خوبه؟ یه سیگار بده دستش تا من بیام!
+ مم.. مامان حالش خوبه، تو مطمئنی خوبی؟!
- آره فقط همه چی رو راه راه می بینم! برو یه نیم ساعت پیش مامان بشین، ساعت هشت یه بشکن بزن پرستارش می آد!

Whatever the fuck they are - attacks

2009-12-13T03:48:00.003+03:30

من هنوز بعضی شب ها دراز می کشم توی تختم، پتو رو تا چونه کشیده بالا و تمام صورت از اشک خیس، از ترس لرزان؛ خیره به سقف..
لحظه هایی که انگاربا تک تک سلول های درونی و بیرونی م باز و بی دفاع مصلوب شدم روبه روی یه جریان تند درد، این قدر بی دفاع که هر ضربه یا حتا فوت کوچولویی می تونه مچاله م کنه
که خودم تعجب می کنم یهویی از ده دیقه پیش که سالم و سلامت بودم تا حالا چه طور می تونه این حجم از درد از هیچ و پوچ ساخته بشه و یهو این طور تمام دنیام رو غرق کنه
لحظه هایی که عین لحظه های تجاوزه، که من ترسیده ی اشک ریزان وحشت زده بی دفاع خیره می شم به سقف، دست هامو مشت و باز می کنم هی، ناخن هامو کف دستم فرو می کنم، درد که بالا می زنه شاید یه ناله ای چیزی هم از گلوم دربیاد از زور این همه بی منطقانه به ها رفتگی
و همون جور که می دونم هیچ کس و هیچ چیزی الان نمی تونه کمکم کنه و همین صرف حس راه فرار نداشتنه، این حس تنهایی مطلق نومیدانه ی ازلی ابدی کافیه تا آدم رو منهدم کنه، منتظر می مونم تا حمله ی مزبور تموم بشه.

2009-12-09T02:53:00.002+03:30

یه خوبی زیاد وبلاگ ننوشتن و وبلاگ خصوصی نداشتن و حافظه ایمیلی و اس ام اسی و مکتوب و الخ حفظ نکردن اینه که، زمان ها یادت نمی مونه. دقیق یادت نمی مونه از فلان اتفاق چند وقت گذشت، اونجوری که شد دقیقن چه موقعی بود، بهمان برهه ی مشخص زمانی چه غلطی داشتی می کردی واسه خودت، چارسال پارسالا این موقع چه خبر بود.. چه مهمه اصن آقاجون. هر چی شده شده دیگه، حالا چه فرقی می کنه کی. به تو چه مربوطه اصن که بشینی جدول زمانی دوره کنی که، فلان موقع چه غلطی می کردی.. یه غلطی می کردی دیگه. یه غلطی که الان نمی کنی. تموم شد، حواست رو بده به همین "حال" تخمی ت.
حالا من خیلی چیزا یادم رفته، خیلی چیزا یادم-تر می ره، به خصوص این روزا که حافظه ی سابقن جاروبرقی م شده آب کش، که به شخص بی چاره ی پای تلفن می گم "گوشی" و می رم دنبال کارام واسه خودم و چند ساعت بعد شاکی می شم که چه ملت بی ملاحظه ن مگه نگفت زنگ می زنه چرا نزد، که هیچی درست و حسابی یادم نمی مونه و اون هایی که قبلن مونده درست حسابی یادم نمی آد و همه چی محوه.. بله می گفتم، من دیگه اون آدم تقویم-دفترچه خاطرات-آرشیو متحرک سابق نیستم، اما حتا منم نمی تونم بعضی الگوهای مشخص زمانی رو انکار کنم یا یادمشون نباشه. مثلن؟ یادمه که پارسال این حوالی سال هم، عین الان، کلمه هامو گم کرده بودم از بیخ و بن.

2009-12-09T01:01:00.001+03:30

هه
روزهای سرد زمستونی
بسته های به سرعت نور خالی شونده ی سیگار کمل
آهنگ های Once

2009-11-30T01:59:00.001+03:30

I even hate me! :D

2009-11-30T01:56:00.002+03:30

بین من و خواهر کوچیکه از اونجایی که ایشوهای مفصل داره در زمینه ی نشون دادن عشق و علاقه، عبارت hate جای love رو می گیره
در حدی که نصفه شبی که من مستم و می رم سیگار بکشم تو تراس و در این فاصله اون وبلاگ منو می خونه، وقتی بر می گردم دوباره سیگار بردارم، می گه i hate ur blog so much it's so you!
و بعدشم اضافه می کنه که دیگه نخوریا، یه وقت می افتی از نرده های تراس، i hate you too much to lose you
یه اینجور آدم خوشبختی ام من.

2009-11-30T01:27:00.001+03:30

هه
بعد در ادامه ی پست قبلی
همه ش از اون جا شروع می شه که تو منتظری طرف پیداش شه با هیجان بهش بگی هی یه عالمه چیز گوگولی خریدم برات بپوشم
از اون جا شروع می شه که تو به سندروم براش فیلان کردن دچار می شی
دیگه وامصیبتا؛ اگه که زمستونم باشه ..

2009-11-30T01:25:00.003+03:30

اومدم تو خونه، ساک های کیف و لباس و آت آشغال هایی که خریدم رو گذاشتم رو مبل و به خواهره می گم احساس افسرده بودگی کردم، رفتم خرید خودمو ورشکست کردم
یه ابروشو بالا می ده می گه از کی تا حالا تو افسرده می شی می ری خرید؟!
بعد قبل این که من جواب بدم یهو چشماش گرد می شه با تعجب و وحشت می گه Oh my god you're one of us now!

2009-11-30T01:23:00.002+03:30

زود باش خوب شو بیا خونه دیگه خر تپلی
کسی که پایه م نیست گروه کر ترتیب بدیم، ولی شخصن می خوام واست کچل کچل کلاچه، روغن کله پاچه بخونم

2009-11-30T01:22:00.001+03:30

می دونی مث این می مونه که یه تفنگی رو که نمی دونی پره یا خالی، به طرف یکی نشونه بگیری و شلیک کنی
می دونی مساله اینه که فارغ از نتیجه، فارغ از این که سر طرف منفجر می شه یا نه، تو شلیک کردی.
بلکم برای صدمین بار.
منم که مست.

2009-11-29T08:11:00.000+03:30

کلن فک و فامیل و دوست و آشنا این روزا مقوله ی بحث برانگیزی ئن
هی چپ و راست می رن می آن می گن خدا مامان تون رو دوباره به تون داده
دهن آدمو وا می کنن که بگی د خل و چل، حالا ما که فک نمی کنیم یکی علاف علاف سادیست سادیست می شینه این مسائل رو برنامه ریزی می کنه، ولی تو که اینجوری فک می کنی، خدات خو مگه بیماره؟! چطور بود از اولش سعی نکنه بگیرتش اصن، هوم؟!
حالا باز این به کنار، خدا خیلی به تون رحم کرده ها رو بگو
مریض متجسمی که منم هی در همون لحظه بی اختیار یه تصویر میاد جلو چشمم که یکی نشسته اون بالا واسه خودش گفته خب.. امروز دلم خواسته رحم کنم.. شما بیا ده متر پرواز کن شلپ بخور زمین داغون بشو .. ولی از این ور سرت که نمیری و شکسته بشی فقط.. گفتم که، می خوام رحم کنم، رحممه اصن!
بعد اصن همه ی اینا رو گل می کنیم می زنیم به سرمون، صد دفه بهش گفتم زن راننده ی جاده نمی شه رو کجای دلم بذارم تو این هیروویری؟!

2009-11-27T13:32:00.002+03:30

مامان ها نازک و نرم و نولوک و تپلی و مهربون و گاهی- بدجنس بشوئن
مامان ها نباید هیچ طوری شون بشه که هیچ وقت
مامان ها نباید بیهوش افتاده باشن کنار جاده و از سر نازنین شون هی خون بیاد و سرخی روی برف بیشتر و بیشتر بشه
مامان ها رو نباید کبود و ورم کرده و زخمی و بیهوش با لوله و کپسول و پانسمان روی تخت هی از این اتاق ورود ممنوع ببرن تو اون اتاق ورود ممنوع
مامان ها رو نباید که موهای خوشگل شونو بتراشن و باباها بالای سرشون گریه کنن و هی صدا بزنن که ناهید من؟
مامان ها مال اتاق عمل و آی سی یو و گچ و آتل و اکسیژن و کوفت و زهرمار نیستن که، گیرم که همه شم هی بگن موفقیت آمیز بوده، خب آخه چرا نمی فهمی مامان ها اصن از اولش نباید می رفتن اون تو..
مامان ها مال خونه و لباس خواب های صورتی آستین بلند خرس دار و بوی خوب عطر و کرم و خمیردندون و صحیح کردن ورقه های مدرسه شونن
مامان ها نباید که هیچ طوری شون بشه هیچ وقت
مامان ها باید زودی خوب بشن و بیان خونه.. خب؟ بیان خونه..

2009-11-22T20:37:00.003+03:30

اپیزود اول:

جویی توی سنترال پرک نشسته و با یه قاشق و نصف هیکلش افتاده به جون شیشه ی مربا، ریچل هم بغلش ایستاده. جویی که کلن در یک عالم خوشحال شیرین مربایی روحانی ای به سر می بره می گه
Remember when you were a kid, your mom would send you to the movies with a jar of jam and a little spoon..
ریچل یه کمی نگاش می کنه، بعد با یه لبخند محبت آمیز از این هایی که به بچه های خنگ نفهم می زنن که به روشون نیارن خنگن می گه You' re so pretty.

اپیزود دوم:
من رفتم در راستای علاقه ی دیرینم به نقاشی که در کودکی خفه شد و الان یهو همینجور قلپ قلپ داره می پاچه بیرون، بعد هیچ استعداد خاص یا بلدی خاصی هم ندارم توش، یه عالمه کتاب آموزش نقاشی خریدم از جمله اینا

خواهر کوچیکه میاد یه کمی نگاه می کنه، می گه خب آخه الاغ اینو واسه چی رفتی خریدی.. این مال دوره آمادگیه که! بعد خب دروغم نمی گه، رسمن توش در حد چشم چشم دوابروئه، ولی خب، دوس داشتم دیگه. بعد شروع می کنه یکی از نقاشی هاشو رنگ کردن. جیغم درمیاد که هوی، خرابش نکن، خودم می خوام رنگ کنم. می گه خب سه تا ازش خریدی دیگه، اونا رو رنگ کن. می گم نه خیر، سه تاش مختلفه، هر کدومش یه سری نقاشی رو یاد داده. بعد میاد سه تاشو جلوم باز می کنه نشونم می ده که الاغ جون سه تاش هم عین همن.
نیشم باز می شه که ئه.. عین همن که.. چه خرم من! حیح چه فانی!
یه کم نگام می کنه، می گه You' re so pretty! می ره بیرون.

2009-11-22T01:55:00.002+03:30

سرد بود، ولی نه این قدری که نفس آدم بخار کنه هنوز
هلال ماهم این قدر عین این ماه های توی کارتون ها بود که آدم احساس رسالت شرعی می کرد بره ازش آویزون شه تاب بخوره.
منم بودم.

2009-11-17T02:45:00.002+03:30

بنده یه زمانی فک می کردم آدم غیرقابل پیش بینی ای هستم و اندوه بر من مستولی شده بود که الان چه خاکی بر سرم بریزم با این همه کار خرکی ابلهانه که بدون هیچ الگو و منطق خاصی می کنم و بعدن نتایجشون فرو می ره بهم
بعد الان خوشبختانه متوجه شدم که من قربونم برم از فیلان (نمی دونم مصداق خفن قابل پیش بینی بودگی چی می شه خب) هم قابل پیش بینی ترم و الگوریتم مربوطه رو کشف کردم (ولو که نتایج هنوز فرو می رن، اما به هر حال کشف مشکل اولین قدم درمانه)
یه فرمول خیلی ساده داره.. اصولن من هر کاری رو که تصمیمش رو می گیرم و کلی برنامه براش می چینم و با صد نفر مشورت می کنم و اعلان عمومی ش می کنم و کلن کار درست و منطقی ایه و باید انجام بشه.. خب درست برعکسش رو می رم انجام می دم. ینی می خوام بدونید حدودن و گوشه و کنار سابیده نه ها.. درست برعکس. بله. و این بود روزگار نکبت بار ال.

2009-11-17T00:28:00.002+03:30

نصفه شب تشنه و گیج از خواب می پری، بلند می شی می ری سر یخچال آب بخوری، موزیک مربوطه هم که همینجوری واسه خودش روشن مونده و داشته می خونده رسیده به قصه ی گربه های اشرافی که واسه جوجه ی دخترخاله هه ریخته بودی و ادگار داره خط و نشون می کشه واسه گربه ها که می کشمتون که همه ی پول ها به خودم برسه. بعد در حال قلپ قلپ آب خوردن بعد این همه سال یهو متوجه می شی که این ادگار علاوه بر بدجنسی یحتمل کندذهن هم بوده، خو چه کاری بود تو اون هیروویری گربه ها رو برد سر به نیست کنه؟ صبر می کرد خانوم دوشس بمیره، بعد با خیال راحت سر فرصت دونه دونه می نداخت شون تو رودخونه. کسی هم نبود دنبالشون بگرده و به ادگار بگه بالا چشت ابرو. والا به خدا. ملت خباثت و ارث دزدی هم بلد نیستن خاک بر سرا.

2009-11-16T15:57:00.000+03:30

حیح
رسمن و عملن و تحقیقن جودی ابوتم ازت.

2009-11-12T01:29:00.001+03:30

Hold fast to dreams

for if dreams die,

life is a broken winged bird

that cannot fly.

2009-11-08T04:07:00.002+03:30

شب، خواب بازیگر میان-سال کلیپ پور.نی را که چند روز پیش دیدم می بینم
پایین تنه اش لخت است، با حالتی مستاصل، اندوهگین و تسلیم- واقع بینانه تسلیم؛ به آلت تنا.سلی ش نگاه می کند
با صدای خسته ی غمگینی می گوید این پلاسیده هم که دیگه کاری ازش برنمیاد

2009-11-08T00:47:00.001+03:30

به درستی که یکی از فانی-موقعیت‌های عالم آقا،‌ موقعیتیه که تو از یه سری چیزها به طور موازی بین یه سری آدم مطلعی. که خودشون احتمالن روحشونم خبر نداره که مطلعی، که اصن یه چیزایی رو می‌دونی در موردشون که خودشونم نمی‌دونن. که توی یه سری مسائل پیچیده‌، یا اصن ساده‌ی بین چند تا آدم، توی بعضی گوشه‌ها تو می‌شی دانای جزء. وقتی که می‌دونی فلانی چرا از بهمانی خوشش نمیاد، بعد اون‌وقت بهمانی چه حدس مزخرف دور از ذهنی در مورد علت قضیه داره. وقتی می‌دونی پشت تاییدهای دائمی ایکس از ایگرگ چیه، بعد اون‌وقت ایگرگ چه موضع ناامیدکننده‌ای داره نسبت به قضیه که ایکس بیچاره اگه می‌دونست.. وقتی خبر داری که فلان چیز چرا فلان‌جور شد، که یکی حاضره ده سال زندگی‌شو بده اون چرائه رو بفهمه.. وقتی خبر داری یکی چه گندی زده با تو، که طرف فک می‌کنه تو خبر نداری و خیلی شاد و خجسته میاد شلنگ‌تخته می‌ندازه برات و تو توی دلت داری آباء و اجدادشو سرشماری می‌کنی. وقتی الخ تا فردا صبح.
بعد این وسط تو می‌شینی یه گوشه از دور با نیشخند "هه!" طور به بالا و پایین رفتن فلانی و بهمانی و ایکس و ایگرگ و الخ نگاه می‌کنی، بعد ضمن این‌که یه چیزی هی توت وود وود می‌کنه که کاسه کوزه‌شونو بریزی به هم.. یا اصن نه؛ خیلی خیرخواهانه یه دو سه تا دست‌کاری کوچولو بکنی محض صرفه‌جویی در وقت و انرژی کائنات، از اون‌طرف هم یه جای دلت قیلیژ ویلیژ می‌کنه که "اگه می‌دونستی ..."
از طرف سوم هم اصن کرم مریض بدذات درون‌ات حال می‌کنه که بشینه همون‌گوشه، سیگارشو بکشه، زیر گلوی تتی رو بخارونه، نیشخند خبیثانه‌شو بزنه و بذاره ملت از سروکول هم بالا برن ببینه ته‌ش چی می‌شه. بله. خبیث روح غازلی درم حلول-کرده‌ای که منم.

دو دیقه ی آخر اپیزود هفت سیزن یک کلیفرنیکیشن ام ازت

2009-11-07T04:46:00.000+03:30

You never mean to let me down. But you do.
You know, it's all well and good to talk about happy endings.
But if a person can't deliver, if he keeps screwing up,
well, eventually, I guess
you kind of just have to say,
"fuck you,"
or words to that effect.
You can keep the change.

مادر می شویم

2009-11-06T12:30:00.004+03:30

حیح. الاغ الان نشسته روی پای من داره سعی می کنه پاهاشو لیس بزنه تمیز کنه. بعد خب کوچولوئه، نمی تونه تعادلشو حفظ کنه، کله پا می شه به پشت می افته روی صندلی وسط پاهام. بعد همون جا با دو تا پنجه به زور یه انگشت منو پیدا می کنه و گیر می ندازه که لیس بزنه و از خوشی هی قل می خوره.

اسمش فرانچسکو تتی ئه D:

2009-11-06T12:19:00.001+03:30

الان ده دقیقه س خوابیدی و داری تو گوش من نفس میکشی
میگم سیگار نکش مال این وضع نفس کشیدنه

2009-10-28T13:31:00.005+03:30

تمام روز همه می ترسونن و هشدار می دن و نصیحت می کنن و توصیه های دوستانه و وارنینگ و الخ
آخرشب بدون اینکه من حتا چیزی بگم از همه ی ترس های تزریقی روز، دو سه تا کلمه که طبق معمول اصولن گشادیت میاد کامل تایپ کنی اس ام اس می زنی که Gna be olrit
عین یه جریان آب داغ دلچسب تو سرما، یه موج گرم خوشایند از فرق سرم شروع می شه و همه ی ترس ها و نگرانی های روز رو می شوره و می ریزه پایین.
من می مونم آروم و نیم مست و نیم خواب، با یه نصفه لبخند رو لبم، مطمئن، یه جور مسخره ای مطمئن که gna be olrit..

2009-10-28T11:00:00.000+03:30

ما به پاییز پر ار حادثه عادت داشتیم، درست، ولی آخه نه اینقد دیگه که!!

2009-10-25T14:10:00.001+03:30

آقا سه عدد سوال جواب داده نشده در زندگانی من هست که مچکر می شم برادری و خواهری کنین، یه بچه ی معصوم رو از جهل و سرگردونی دربیارین. به روتونم نیارین که بچه خنگه و الخ. خوبه بچه ی خودتون این جوری شه؟!

1- آیا تلفن و کامپیوتر و سایر وسایل خارجستانی چجوری صوت و تصویر رو در خود ذخیره و انتقال می دهند ومی کنند آخه؟!
2- آیاتر رو چه حسابی و چجوری شد که عکس های اکبر گنجی موقع اعتصاب غذاش از زندان به خارج درز کرد؟ آیا دیکتاتور عقل نداشت یا چی؟
3- آیاترتر گوگل به چه انگیزه ی نامعلوم شیطانی ای غیر از براندازی و عناد با انواع نظام هاتی حکومتی جهان این همه خدمات رایگان به ماها می ده جدن؟

پی نوشت های لازمه:
1- سوال اولی رو جواب بدین هم احتمالن من نمی فهمم، ولی شما جواب بدین.
2- سوال سومی هم زمانی به ذهنم خطور کرد که در راستای این کردن و خوشم نیومدن های اخیر گودر، می خواستم دیگه پاشم برم ایمیل ساپورت شو پیدا کرده و نوت آخرم رو بدم مسعوده ترجمه کنه و براشون بفرستم که بفهمن نکنن، خوشم نمیاد. بعد در راستای روحیه ی زخم خورده ی ساپورت نشده ی جمعی در ایران که پول یه چیزی رو هم می دی برات کار نمی کنه و اعتراض هم بکنی فحش می خوری یحتمل، داشتم فک می کردم لابد جواب می دن خفه شو بچه. گفتم قبلش یه سوالی از اهل فن بکنم. بله. اینجوریا.
3- دقت کنین که سوالات این قدر مهم بوده که وسط یه عالمه بدوبدو بلند شم بیام کافی نت و بپرسم شون (اگرچه کار هم داشتم). یه اینطور آدم کنجکاو دقیقی ام من. بله.

غازلی

2009-10-21T14:32:00.002+03:30

گرد جهان گردیده ام؛ خوبان عالم دیده ام؛ لطف همه سنجیده ام؛
اما تو چیز دیگری.

تولدت مبارک دختر. بودن ت تو این دنیا آدم رو به نوع بشر امیدوار می کنه، ولو که بدونه تو یه دونه ای و نظیر نداری و کسی نمی تونه مث تو باشه هیچ وقت.
دوست دارمت.
ال.

2009-10-18T11:42:00.002+03:30

یک ظهر خراب و داغون نازل می‌شم سرش، گل گاوزبون و بنفشه دم می‌کنه می‌ده دستم و بعد می‌فرستتم بخوابم آروم بگیرم واسه خودم
میام ایمیل چک می‌کنم؛ می‌بینم نوشته: شب بیا خونه، منتظرتم. دوستت دارم.
منتظرم بوده. دوستم داره.
شب میاد دنبالم می‌شینیم پیش نگ چایی می‌خوریم و می‌خندیم و خانوم مزبور رو اذیت ِ نکن خوشش میاد می‌کنیم و بعد راه می‌افتیم بیایم خونه
دو نصفه‌شب که خواب‌‌آلو و بغض‌دار و ترسیده‌م میاد روی تخت بغلم می‌کنه و پیشم می‌مونه و نازم می‌کنه تا خوابم ببره
آخرین چیزی که قبل خواب می‌فهمم اینه که گیره‌ی موهامم باز می‌کنه می‌ذاره اون کنار.
صبح با تق‌تق‌ش بیدار می‌شم، با سرفه می‌رم از اتاق بیرون می‌بینم رفته خرید کرده واسم صبحونه درست کنه. همین‌جور با هیکل باریک 43 کیلویی‌ش این‌طرف اون‌طرف می‌ره و و چیز میز سرخ می‌کنه و هم می‌زنه و آخرش خوشمزه‌ترین صبحونه‌ی دنیا رو می‌ذاره رو میز با هم بخوریم.
نشستم پیشش، به‌ش می‌گم: ببین، درسته که من زیاد آدم‌ها رو دوست دارم، ولی ..
دست نرم فسقلی‌شو می‌ذاره روی دستم؛ با اون چشم‌های درشت سیاه خرش خیلی جدی نگام می‌کنه می‌گه: هیچ لزومی نداره به‌ام توضیح بدی که این دوست داشتنه با بقیه فرق داره.

تو از کجا یهو این‌جور تلپ افتادی تو زندگی من دختر.. که اگه نبودی من این روزها رو چه‌طور بدون تو می‌گذروندم؟

امضا
ال.

و آن گاه گودر نفسی به راحتی کشید و گفت شکر که ال از من برخاست

2009-10-17T04:51:00.001+03:30

گوگل جان! خداوند ترا جزای خیر دهد که گودر رو خراب کردی و من می تونم برم بخوابم بالاخره!
با تشکر؛ ال!
ولی خداییش تو دنیایی که گوگل هم خراب می شه، به چی می شه اطمینون کرد دیگه؟! نه واقعن!

الا تورمن با هاتوری هانزو در دست

2009-10-16T14:03:00.003+03:30

بله. می خواستم بیام این جا سر در چاه کنم و هوار بکشم که پروردگارا؛ اگر وجود داری؛ خودت ببین و شاهد باش که قانون قصاص مصاص درکردی از خودت؛ ما رو به روزی انداختی که باید یقه ی ملت رو بگیریم بنشونیم بشون توضیح بدیم که گلم عزیزم شب سیاه است، کشتن هم بد است، "نباید کشت".
بعد اونام نفهمن و هی از سر قبر امواتشون توجیهات تخمی بیارن.
*نه تنها جاج می کنم بلکه نگاه از بالا (نگاه از بالا که نمیشه گفت، چون معتقدم مساله بدیهیه و اونی که اینو نمیفهمه نگاهش زیر صفره). فلذا نگاه از ارتفاع عادی نسبت به پایین که تکنیکالی میشه همون از بالا) دارم تا دسته نسبت به هر کسی که شعورش نمیکشه بفهمه کشتن بده و نباید کشت. نه تنها -ترنگاه از بالا دارم که بعید نیست به زودی دیلیت کنم هر بنی بشری رو که مساله به این بداهت رو نمیفهمه. شعارهای خوشگلتون رو هم حالا ملاحظه میکنم، به خاطر گل روی عطا، نمیگم شیاف، ولی بذارید در کوزه آبشو بخورید. الان وقت مناسبی نیست برای با ال کل کل کردن. بله.

2009-10-16T02:40:00.002+03:30

نه که بخوام گنده‌ش کنم
-نه که من آدم گنده‌کردن نباشم، نه. ولی این یکی رو مجبورم گنده‌ش نکنم، چون اگه بکنم چیزی ازم باقی نمی‌مونه-
اما همین دو روزه
با هیستوری یه هفته قبلش
و هیستوری یه ماه قبلش
پدیده‌ای به اسم"پدر" تو زندگی من مرد.
مرد.
و کیه که بفهمه این که کسی که عاشقشی کاری کنه که برات بمیره، در همون حال که عاشقشی، یعنی چی.
و الیزه‌ای به دنیا اومد که علیرغم همه صلح‌طلبیش حاضره با چنگ و دندون بجنگه تا بره، تا سروایو کنه.

خاله ...

2009-10-14T02:24:00.002+03:30

*این پست ایمیلی است که جهت فرد خاص نگاشته‌شده و صرفن از طریق وبلاگ پست می‌شود و ارزش دیگری ندارد.

ساعت کاری‌م تموم شده، رئیس جان رفته و من نشستم جلوی کامپیوتر جدیده‌ی دفتر که این‌قدر خوب شده که لامصب دلم نمی‌آد ترکش کنم؛ چایی می‌خورم و سیگار می‌کشم و به عکس دو تا دختر کرد فک کنم عضو پ.کا کا یا همچین چیزایی، با صورت‌های ساده‌ی خوشگل و جلیقه‌های خاکی و موهای رها و تفنگ‌های تو دستشون رو بک گراند مانیتور نگاه می‌کنم.
قصه‌ی من و آقای نوازنده‌ی آکوردئون و بچه‌ی نیم‌وجبی صدا-شیش دونگ‌ش از شنبه دوازدهم آذر 84 شروع شد. از همون شبی که تو پشت تلفن گریه می‌کردی و من این‌طرف ترک می‌خوردم و ریزریز می‌شکستم و پاره می‌شدم از این شوخی تخمی هستی، که همون وسط‌ "نرو" گفتن‌های تو؛ صدای آقای نوازنده‌ی آکوردئون و بچه‌ش از توی کوچه می‌اومد که فکر کنم سلطان قلب‌ها می‌خوندن. که این مجموعه، واسه من تبدیل شد به از اون کلیپ‌هایی که تا زنده‌ای تو مغزت ثبت شده.
یادم نیست دفعه‌ی بعدی که اومد کِی بود، یا این که از کی من فهمیدم که این آقاهه با آکوردئون‌ش و پسربچه‌ی نیم‌متری همراهش که صدایی داره، صدایی داره خیابان-گیر و عمومن هم " ای خدا دلم تنگ آمده" می‌خونن؛ شدن یه جزئی از زندگی من. که یهو دیدم منی که به نشانه‌ها اعتقاد ندارم، نمی‌تونم انکار کنم که هر شبی این صدا از توی کوچه‌مون اومده، یه شب خاصی بوده تو زندگی من. نمی‌گم شاد یا غمگین یا هرچی، خاص بوده. یه وقت‌هایی بدون هیچ دلیل یا مصداق عینی.. ولی من می‌دونستم و شاید آقاهه هم می‌دونست که صداش فقط وقت‌هایی می‌آد که من "یه‌طوری" ام؛ یا بعدش یه‌طوری می‌شم، ولی خلاصه استثنا نداره. که طبعن هر وقت صداش می‌اومد تو هر شرایط و لباس و وسط هرچی که بودم بدو بدو می‌رفتم پایین که نگاش کنم و گوشش کنم و پول بدم به‌اش. که اگه دست من بود ماچ می‌کردم، اما گویا تو سیستم اون تشکر صرفن مالی صورت می‌گیره.
دیشب صداش که اومد؛ داشتم با داماد جان حرف می‌زدم. تاپ خاکستری تنم بود با شلوار آبی و نیم‌تنه آستین‌کوتاه سفید. صداهه داشت کم کم دور می شد؛ بدو بدو شال سبزه رو سرم کردم و رفتم پایین. باباهه اگه قهر نبودیم حتمن شاکی می‌شد که این‌ریختی نرو، ولی قهر بودیم.
هوا نیمه‌خنک بود. توی‌ کوچه رو که نگاه کردم ندیدم‌شون. فقط اون ته‌ته‌ها یه آقایی با یه دختربچه داشتن می‌رفتن.
آقاهه از پشت شبیه دوست نوازنده‌ی آکوردئون من نبود؛ دختربچه‌ی همراهش هم شبیه نیم‌وجبی صداسرش‌بندازی که من عادت داشتم به‌ش. فکر کردم رهگذرن. هی این‌طرف و اون‌طرف رو نگاه کردم، کسی نبود. گفتم یه درصد شاید همینا باشن. شروع کردم دویدن طرف سر کوچه، با همون لباس تو خونه. هی نمی‌رسیدم به‌شون که بتونم درست ببینم که خودشونن یا نه.
یه‌ذره نزدیک که شدم؛ باز شکم قوی شد که نه، اینا نیستن. وایسادم. یه کم دوروبر رو نگاه کردم. باد خنک می‌اومد. از سر کوچه دیگه رفته‌بودن پایین. نمی‌دونم چی‌شد که یهو فهمیدم چرا بابا؛ خودشون بودن. دوباره شروع کردم دویدن.
به سه چهار متری‌شون که رسیدم، انگار صدای نفس زدن‌م رو شنیدن و برگشتن. دختره شاید هفت سالش بود، با چتری‌های نرم روی پیشونی. از اون ها که اتو پایلوت دستم رفت توش. پول رو که دستم دید فهمید که دنبال اون‌ها داشتم می‌دویدم.
اومد جلو، پول رو دراز کردم طرفش، گرفت، خندید و گفت " خاله، خب صدا می‌زدی؛ ایست می‌کردیم.."

جــــــــاج می کنم به بانگ بلند

2009-10-11T21:56:00.000+03:30

این‌جانب الیزه از این تریبون خستگی و انزجار خود را از تریپ فوق‌روشنفکری "آه بیایید این‌قدر قضاوت نکنیم تا بمیریم" و به ویژه، به ویژه انگیزه بنیادین نگاشته‌شدن این پست، تریپ " قضاوت نکردن خانواده‌ی مقتولی که برمی‌داره با جفت دست‌های خودش طناب دار رو می‌اندازه گردن قاتلی که داره التماس می‌کنه کشته نشه - چون بالاخره ما که در شرایط اون‌ها نبودیم.." که هر دفعه یک بدبختی رو اعدام می‌کنند در وبلاگستان رایج می‌شه اعلام کرده و توضیحات لازمه رو به شرح زیر ارائه می‌دم.

قصد ندارم وارد بحث گنده‌ی اصل قضاوت کردن یا نکردن بشم، اما این‌قدر رو معتقدم که سیستم فوق‌الذکر " قضاوت نکنیم تا جون از کونمون درآد" و کلن تاکید خفه‌کننده بر " جاج نکردن" حرف مفته. عملکرد مغز انسان اینه که پدیده‌های مختلف رو می‌بینه و بررسی و ارزیابی می‌کنه و یه تصمیمی، یه تصویری، برداشتی ازشون ایجاد می‌کنه که همون قضاوت مربوطه‌ است و بر اساسش هم تصمیم‌گیری می‌کنه. شما با خانوم الف رفاقت می‌کنید و برای خانوم ب صرفن از راه دور دست تکون می‌دید، چون مغزتون قضاوت کرده که خانوم الف از جنس مناسب رفاقته و خانوم ب نه. مثال‌ها رو ادامه نمی‌دم دیگه، اما معتقدم قضاوت کردن عمل‌کرد ناخودآگاه و دائم مغزه و اساسن برای زندگی لازم و واجب؛ چون انتخاب‌هایی که جزئیات و کلیات زندگی آدم رو می‌سازن از روی همین قضاوت‌ها انجام می‌شن.

اون مفهومی که قاعدتن باید تحت عنوان قضاوت نکردن در مغز ماها باشه، یحتمل اینه که بدون داشتن اطلاعات کافی در مورد یه پدیده "با صدای بلند" فکر و قضاوت نکنیم (هم‌چنان معتقدم فکر تومغزی و قضاوت ملوی ذهنی بی‌اختیار صورت می‌گیره) کاری که ما می‌تونیم تحت عنوان قضاوت نکردن انجام بدیم و از بقیه بخوایم اینه که این زمزمه‌های ذهنی‌شون رو اولن سعی کنند کنترل کنند، دومن سعی کنند تا وقتی اطلاعات دقیق و کافی ندارند بهش پروبال ندن و حقیقت محض در نظرش نگیرن و همه‌چی رو در حد حدس و احتمال نگه دارن، سومن اعلان عمومی‌ش نکنند (داد نزنند هوی جند.ه! ر.ک گودر) و سعی کنن اجازه ندن این قضاوت‌ها مادامی که با دونستن تمام جنبه‌های یک مساله، برای خودشون قطعی نشده (که این حالت خیلی سخت و حتا می‌شه گفت غیر ممکنه) توی رفتار و طرز فکر و به ویژه رفتار عمومی‌شون نسبت به فرد یا مساله تاثیر منفی نذاره.
این از این.
بعد این وسط من معتقدترم، که بعضی جاها "باید" قضاوت کرد. بعضی جاها تو برای خودت، و اصلن نه فقط تو، "انسانیت" برای خودش اصول و خط و خطوط داری و داره و شکستن اون‌ها منفور و قضاوت-طلب و حتا واکنش‌طلبه. این‌جاهاست که اگه قضاوت نکنی سیب‌زمینی‌ای، اگه قضاوت کنی و بسته به وخامت مساله دخالت نکنی دیگه برچسب‌های منفی مختلفی بسته به حالت مذکور به‌ت می‌چسبه. من شخصن نمی‌تونم آدمی که فی‌المثل تو خیابون بچه‌شو می‌زنه ببینم و قضاوت نکنم که این آدم الان داره کار زشت و وحشیانه‌ای انجام می‌ده و اگر در توانم باشه قطعن دخالت می‌کنم. منظورم روشنه؟ با تمام نسبیتی که تا دسته جهان رو فرا گرفته هنوز بعضی چیزها مطلق‌اند و تو به عنوان آدم باید به نقض این مطلقات- اگه نمی‌تونی واکنش نشون بدی- حداقل حساس باشی و تقبیحش کنی.

یه چیزایی مثل تجاوز، خشونت به کودکان، قتل عامدانه و عالمانه‌ی یک نفری که از زنده بودنش ضرری به تو یا کس دیگه‌ای نمی‌رسه، تا ابدالآباد غلطه. (منظورم این نیست که مخالف حالت آخر کار درستیه، صرفن موضوع پست رو دارم توضیح می‌دم) این کار تا جهان بوده و هست و خواهد بود زشت و غیرانسانی و سنگ‌دلانه‌ست و هیچ توجیهی نمی‌شه براش آورد. باید قضاوتش کرد. باید تقبیحش کرد. باید کشتن یه نفر دیگه بر اساس حس انتقام‌جویی رو منفور و زشت دونست و جلوش ایستاد. این وسط هیچ "شرایطی"، هیچ حجم اندوه و ناراحتی و خشم خانواده‌ی مقتول، نمی‌تونه این عمل رو توجیه کنه. یعنی که چی که تو یه موقعیت خیلی حساب‌شده و برنامه‌ریزی شده با حضور شهود و قاضی و فلان و چنان، در کمال خون‌سردی، با دو تا دست‌هات طناب دار رو بندازی گردن آدمی که داره به‌ات التماس می‌کنه جونش رو نگیری و بعد هم چارپایه رو تلق از زیر پاش بزنی و عملن؛ عملن یه آدمی رو "بکشی"، چون تو یه شرایط بحرانی مثلن دعوا بدون این همه تشریفات و اتفاقن عزیزی از تو رو کشته. که مثلن دلت خنک شه. می‌خوام صد سال سیاه خنک نشه خب. می‌خوام دوهزار سال دربدر و آواره‌ی مطب این روان‌کاو و اون تراپیست بشی تا بتونی خشم و غصه‌ت رو از کشته‌شدن عزیزت هضم کنی و باهاش کنار بیای ولی جون یه آدمی رو نگیری. هیچ حجمی از درد و اندوهی که توی نوعی بابت کشته شدن عزیزت متحمل شدی نمی‌تونه توجیه یا حتا سبک‌تر کننده‌ی بار وحشیانه‌بودن عمل‌ت باشه. حرفم واضحه؟! یه چنین حجمی از سنگدلی و خونسردی تو گرفتن جون یه آدم زشته، قبیحه؛ تهوع‌آوره و باید تقبیح بشه. باید.

اینه که من در این مورد خاص جاج می‌کنم و از کرده‌ی خود دل‌شادم که هر "اولیاءدم" ای که برمی‌داره چنین‌کاری می‌کنه باید به انسانیت‌ش شک کرد. اگر شما هم چنین قضاوتی نمی‌کنید یا چنین شکی نمی‌کنید، حاضرم در کمال سربلندی و تنگ‌فکری و خاک‌برسری و عصر حجریت؛ به انسانیت و شجاعت ابراز عقیده‌ی شما هم شک کنم. به صف لطفن.

* اصلن هیچ ایده‌ای ندارید که من جهت به کار نبردن کلمات انگلیسی رایج‌ام که کلن مدل حرف زدنمه و جایگزینی معادل فارسی ِ بعضن نارساشون واسه خاطر دل شما خوانندگان عزیز که یهویی تصمیم گرفتم بهتون حال بدم، و ایضن جهت رعایت کردن نیم‌فاصله برای دل عطای یک پنجره چه زجر و زحمتی رو متحمل شدم که الان ماچ دارم به خدا.

بیا قسمت کنیم دارک ساید هامونو

2009-10-10T00:15:00.002+03:30

این‌جانب معتقدم که آدمی‌‌زادگان در این جهان فانی باهاس که هی همه‌چیز زندگی‌شون رو با هم شر کنند تا بلکم حالیشون بشه که همه‌ی تجربه‌های بشری مشترکه و زندگی نهایتن یه گهه و برای این و اون تفاوت آن‌چنانی نداره و خلاصتن Nothing is new under the sun. اینه که شما چپ و راست توی این وبلاگ می‌خونید که چنین شد و چنان شد و به قول مانا عبدالله بهم گفت خر و کامی جون ماچم کرد و با اقدس‌خانوم رفتیم بیرون جاتون خالی خیلی خوش گذشت و متولد شدم و کائنات به طرز غیرمنتظره‌ای قربونم رفتن و حال داد و فلان و چنان.
از اون طرف این‌جانب معتقدترم که واجب‌تر از شر کردن خوش‌بختی، شر کردن بدبختی است چرا که جامعه‌ی خاک‌برسر و سیستم گـِل‌به‌دهان دائمن هی تو آدم فرو می‌کنه که شاد باش خوششال باش خوش‌بخت باش بخند همه‌چیت سرجاش باشه ال درس و کار و زندگی لاو لایف گوگولی و قلب‌پاچون داشته‌باش آخر هفته‌ها برو خوش‌گذرونی همیشه‌ی خدا تروتمیز و خوشگل و آنجلینا جولی باش.. وگرنه یه آدم بی‌عرضه‌ای هستی که نتونستی زندگی درست درمون خوش‌بخت واس خودت درست کنی. که الان همه باید با ترحم بهت نگاه کنن لابد.
ابله‌ِ واقع‌نبین نمی‌فهمه که باباجون آدمه دیگه، امریکن دریم که نیس!! که خیلی طبیعیه یه وقت‌هایی بدبخت و دپ و شکست‌خورده و بی‌کار و زندگی و درس‌نخون و زشت و الخ باشه. بعد اینه که من معتقدم بنی‌بشر باید فرهنگ "بدون عذاب وجدان بعضن بدبخت و الخ بودگی" رو بین خودش ترویج کنه.
نکته‌ی سوم در باب بس خدعه‌آمیز بودن پدیده‌ی وبلاگ و اصولن کلمه و قابلیت همه‌چی رو از اونی که هست خوشگل‌تر نشون دادن‌شه، که در نتیجه این خطر خواننده رو تهدید می‌کنه که تصویر غیرواقعی بگیره که آدم پشت این نوشته‌ها عجب زندگی رویایی‌ای خفن مهیجی داره که من ندارم و نویسنده رو تهدید می کنه که ریا بشه و تصویر دروغی از خودش ارائه بده بدون این که بخواد.
حالا من همه‌ی اینا رو گفتم که بگم یادتونه پارسال تو این پست اشاره کردم که "کنکور ارشدی که فقط سی صفحه از منابع‌ش رو خوندی"، گفتم در راستای جشن‌گیری و خودتشویق‌کنی و ضمنن خود-وبلاگ ریا نشوی، بیام اعلام کنم که یه وخ فک نکنین آدم پشت این نوشته‌ها یه دختر گوگولی مگولی در و داف خوش‌گذرون خوش‌حال زندگی رویایی همیشه خوشگل آخرهفته‌ها به الواطی‌گذرون‌ئه، نه خیر. آدمه دیگه، یه وقت‌هام می‌شه که یه آخر هفته دو روز تمام با فریانه می‌گیره می‌چپه تو خونه‌ي حتا خالی به درس خوندن، با اتاق به‌هم‌ریخته و پر لیوان و بشقاب و بالش و ورق و کتاب و سیم، با قیافه داغون بی‌آرایش سبیل به‌قاعده گربه ابرو به‌قاعده امام راحل (آقای پدربز گریه نکن قول می‌دم تا فردا صبح حل کنم این مسائل رو!) ولی در عوضش موفق می‌شه بالاخره بعد یک سال اون کتابه که فقط سی صفحه‌شو خونده‌بود، تموم کنه!
هیپ هیپ هورای حضار لطفن.

He's one in a million

2009-10-09T00:25:00.000+03:30

آدما بر چند دسته‌ن: بعضياشون دوست‌ان، بعضياشون عشق‌ان، بعضياشون رفيق‌ان، بعضياشون ته‌کی‌يروان، بعضياشونم يه جورِ خوبی عزيزِ دل‌ان ديگه، دست خودشونم نيست. مثلن؟ نوید.

I'm grateful for the sun.

2009-10-09T00:19:00.003+03:30

از تو هنوزم نمی‌شه نوشت
ولی از من مـــــــــسـت خراب خوش‌حال رو فضایی که تو تی‌شرت سبز مردونه (:ی) یک نصفه‌شب یهو دلش می‌میره واسه سکانس لپ‌دنس Death Proof و صحنه آخری Kill Bill 1 و دستشم به هیچ‌جا بند نیست و کسی که برمی‌داره اکچولی پیداشون می‌کنه و از تو فیلم درمیاره و ایمیل‌شون می‌کنه برات که بشینی تو اون حال مرغوب ده بار نگاه کنی و باهاش برقصی و بمیری از خوشی،
از این من، می‌شه نوشت که، نمی‌شه؟
اصن واقعن "باید نوشت" نیست به نظرتون؟

Cut The Crap.

2009-10-08T19:08:00.000+03:30

آدم‌های بعضن هنوز عزیز، و عمدتن دیگه غیرعزیزی که خط و خطوط من رو زیر پا گذاشتید،
اون سکانس‌های کیل‌بیل رو به خاطر دارید که اوما تورمن توی roaring rampage of revenge اش، سراغ هر کدوم از سوِژه‌های انتقامش که می‌رفت، اولین باری که چشمش بعد چهار سال به‌شون می‌افتاد دوربین زوم می‌شد روی چشم‌های آبی پراز خشم‌ش و اون آهنگ کوتاه گوش‌خراش بیــــــب بیــــــــــــب پخش می‌شد و بیتریکس ضربه‌های اون آدمه رو می‌دید به تن بی‌دفاع روی زمین‌افتاده‌ش، با تمام خشم و نفرت و انتقامی که ذره‌ذره جمع می‌شد تا یهو حمله کنه؟
هر یه باری که به هر نحوی یادآوری می‌کنید کارهاتونو، دوربین زوم می‌شه رو چشم‌های قهوه‌ای من، با همون آهنگ؛ و من به ضربه‌هاتون فکر می‌کنم به اعتماد و احترامی که براتون داشتم. به این که به خودتون اجازه دادید پاتونو از در کلیسای مزبور بذارید تو و بکنید هر کاری که کردید.
خواهش می‌کنم، برای صرفه‌جویی تو وقت و انرژی و خیلی چیزای دیگه‌ی خودم و خودتون؛ و برای نیفتادن خیلی اتفاق‌های ناخوشایند دیگه، همین جا فیلم رو پاز کنید و یه کاری نکنید که الا تورمن درون‌ام مجبور بشه شمشیر هاتوری هانزوی مزبور رو دربیاره و یه جورهای ناجوری شیفت-دیلیت‌تون کنه.
بی تشکر ..
ال.

2009-10-06T01:49:00.000+03:30

از معدود مزایای با خانواده زندگی کردن و همیشه مجبور باشی یواشکی سیگار کشیدن اینه که
تابستون دم پنجره چراغ برج میلاد و و زمستون توی تراس رو به خیابون راهنمای سر چهارراه،
همیشه یه چراغ قرمزی هست که واست چشمک بزنه.

2009-10-04T23:35:00.000+03:30

U made ke che arz konam, created my day

2009-10-01T01:03:00.004+03:30

به تو می شه نوشت،
از تو نه ولی.
این جا نه، امروز نه.
که اسپیچ-لس ام هنوز.

شیخ حال نداشت عنوان بربگزیند

2009-09-30T00:40:00.004+03:30

و ال نشسته‌بود و سر به جیب مراقبت فرو برده. مریدان گرد وی حلقه زده وی را گفتند شیخنا و مولانا، این چنین فرو، به چه تفکر کنی؟
از درون جیب ندا داد که های آدمیان، بدانید که 21 سالگی مانند سرخک و آبله باشد، که هر آدمی‌زاده‌ای ناگزیر مبتلا گردد و دهان و مقعدش پولیش شود و از هفت وادی بلا گذر کند؛ ولی از آن گریزی نباشد و برخی تجربیات نیز بیاندوزد که در باقی عمر او را به کار آید، ولو با کونی پاره، که کون پاره را نیز به دیده تحقیر منگرید، باشد که در مسیر وادی استغنا به کار آید.
ال سپس سر برداشت و آهی جگر سوز از سویدای جان برآورد و قطره اشکی بفشاند و بیست و دو ساله شد.

چگونه وقاحت می تواند حد و مرز نداشته باشد یا چی فک کردین پس، وظیفه تونه

2009-09-29T22:38:00.007+03:30

با سلام. پیرو درخواست‌های متعدد دوستان و آشنایان، علی‌رغم ضیق وقت (با صدای سامان گلریز خوانده شود) و عدم تمایل قلبی نگارنده به خودلوس‌کنی در ابعاد وسیع، به پیوست ویش لیست درخواستی شما مرقوم می‌گردد. با توجه به سال تخمی‌ای که نگارنده گذرانده است و خودجرانی و سینه‌چاکی وسیعی که مخاطبین جهت دریافت لیست مزبور انجام داده‌اند؛ انتظار می‌رود موارد مربوطه لحاظ گردد که موجب امتنان و سپاس خواهد بود. (رئیسم اینو ته لایحه‌هاش می‌نویسه)

1. مونوپولی. با توجه به میزان علافیت نگارنده که هیچ خیر سرش کنکور ارشد ندارد و میزان کثافت ذهن نگارنده و دوستان، به منظور پیش‌گیری از انجام انواع بازی‌های انحرافی و ضداخلاقی نظیر بطری‌بازی، سکه‌بازی، سوراخ‌بازی و الخ، که بر همگان واضح است صرفن منتهی به انحطاط هر چه بیشتر جوانان به ویژه ک.ب‌ها می‌گردد و اسناد و مدارکش هم موجود است، یک دستگاه مونوپولی کمک شایان تقدیری خواهد بود.
2. از این خودنویسا. قابل ذکر است که ال سابقا یکی از این‌ها در مالکیت خود داشته و عین خر زده نوکش را شکسته‌است و از آن‌جا که به دلایل نامعلومی خودنویس مربوطه جزو اقلامی است که ذاتا باید هدیه داده یا گرفته‌شود، نمی‌تواند خودش برای خودش بخرد. ادامه‌ی این بند را فاکتور می‌گیریم خوبیت ندارد در این شب عزیز.
3. آل استار ساق کوتاه سبز. از این یشمی سدری‌ها. کیف آدیداس سبزمو که دیدین؟! ست همون بی‌زحمت. دستتون درست.
4. سرامیک کوچولوی در ابعاد 2*2 سانت در رنگ‌های مختلف. می‌دونید کدوما رو می‌گم که؟! ال قرار است که در آینده‌ای نزدیک نصف آینه‌ش را ببرد و دور بقیه‌ش طناب بپیچد و بچسباند به دیوار ال آینه، با نصف بریده‌شده هم یک سری عملیات هنری انجام بدهد که در آن سرامیک رنگی رنگی کوچولو مورد نیاز خواهد بود. مضاف بر این که بچگیام خونه پسرعمه‌ی بابام همیشه از اینا بود و من دوس داشتم. دو نقطه نوستول.
4. فلش مموری. بی‌زحمت یک قفلی چیزی هم بهش آویزان باشد که گم نکنم. ترجیحن سربی، آهنی چیزی که نشکنم. راستی بهتون گفتم من فک می‌کردم فلش مموری رو اگه بندازی تو آب جرقه می‌زنه؟!
5. صد سال تنهایی چاپ قدیمی ترجمه بهمن فرزانه. فاکتور مجددن.
6. شمع و عود اسطوخودوس. خارجکیش می شود لوندر. نمی‌شود ننه بابای آدم بفهمند آدم فرت و زرت سیگار می‌کشد که. باید گردن یک چیز سوختنی انداخت.
7. بندهای ت، ج، چ، ح، د، ر پست مربوطه‌ی لاله‌ی دور از وطن. خودش را، یا حتا عمه‌اش را اگر بتوانید بیاورید در اولویت است.
8. یک آدم خیری که بیاید با هر تکنولوژی‌ای که هست که من نمی‌دانم این پازل ون‌گوک من را بچسباند و نصب کند. دو سال است زیر فرش خاک می‌خورد بدبخ. تا این‌جا اومدی دیوارا رو هم رنگ کن دیگه. چاهریم.
9. درست است ما با این وجنات و ابهت و ادعا و دیالوگ-حفظی، یک مجموعه کامل سکس اند د سیتی و فرندز نداشته‌باشیم؟! نه خدا رو خوش می‌آد آخه؟ خودتون شعورتون باید برسه دیگه اینا رو که من نباس بگم. استغفرالله.
9. (ال ساختار شکنی دو تا 9) تمام سایت مزبوری که شر کرده و شیاف تان کردم. مجبورم نکنید دوباره بکنم. با زبان خوش. آباریکلا.
10. هارد اکسترنال نمی‌خواد بخرید حالا گرونه. گناه دارید خب. حالا به جاش یه موتور هوندائه، چی چیه، از همونا بی‌زحمت. به خدا که من کاهیده شدم از این تجاوزات تاکسی‌ای. خدا به سر شاهده که دیگه ماشین و مرد می‌بینم می ترسم. اسپری فلفل هم ورکس. بابا جان
how far a girl should go for a fucking safe cab ride in this city! :(
11. انسان ام آرزوست باباجان؛ انسان ام آرزوست.
12. سیلویا پرینت و الخ. خودت می‌دونی که ک.ب. به من‌ چه. صد دفه گفتم تو صورتم نخند. خندیدی پاش وایسا.
13. سورپرایز می.

جهت ارسال موارد فوق با روابط عمومی فن کلاب مربوطه تماس بگیرید تا آدرس های لازم به شما داده شود. با تشکر. ال.

2009-09-28T14:24:00.001+03:30

این پست به طور امرجنسی و به سختی و از منزل دوستان و در وضعیت دشوار صرفن به این منظور نگاشته می شود که به دوستان و آشنایان و فن کلاب مربوطه اطلاع داده شود که با توجه به نزدیک بودن زادروز این حقیر، و سیگاری بودن این حقیر، و اطلاع همگان از فندک نداشتگی این حقیر، یک وقت کسی نرود برای این جانب فندک بخرد، چون که اخیرن کوکولی نازنین فندکی به این جانب هدیه داده که به طرز بی خود و بی دلیلی تبدیل به ناموس بنده شده و جانم برایش در می رود و همین جور می گذارم جلویم ماچ می کنمش و کلن همه ی نیازهای فندکیم در زندگانی را مرتفع ساخته است. فلذا کسی بلند نشود به من فندک بدهد که من دچار کانفیوژن عشقی فندکی بشوم و میون دو تا دلبر این ور برم یا اون ور. با تشکر. ال.

ادامه ی ویش لیست در پست بعد به اطلاع شما خواهد رسید.

2009-09-27T15:05:00.002+03:30

گل‌نازم
با سلام
در جریانم که از وقتی این خاک گهربار را ترک کرده‌ای آدمی دیگر شده‌ای به کل و روحیات شاد و خجسته‌ی هندو جماعت بر تو تاثیرگذار بوده، حتا بعضن دیده شده که می‌خندی و خوش‌حالی و افسرده نیستی و حتا در مواردی سایرین را نیزبه خنده و رخص و شادی دعوت نموده‌ای. فلذا برداشت می‌دارم که دیگر تبریک تولد را معادل فحش خارمادر در نظر نگرفته و حتا ممکن است اندکی خوش‌حال نیز بشوی. علیهذا از این تریبون این روز خجسته را خدمت آن گوهر عالم بشریت تبریک گفته و شادی و نیش هر چه بازتر شما را در سال جاری خواهانیم.
فارسیش می‌شه این‌که خری که منم، به همه می‌تونم احساساتمو نشون بدم الا تو، ولی بلاشک تو یکی از عزیزترین آدمای زندگیم، یکی از کم‌نقص‌ترین آدم‌هایی که دیدم، و یکی از آدم‌هایی که اگه این‌جا بودی زندگیم خیلی خیلی بهتر و معنی-دارتر می‌بود هستی. دوست دارمت خره، تولدت مبارک.

She's a friend for all seasons

2009-09-27T01:59:00.002+03:30

نه که بخواهم انکار کنم نازنینی خیلی آدم‌های زندگی‌م را، ولی وسط این باد تند بی‌اعتمادی و خنجرهای بی‌هوا از پشت و پهلو بهت خورنده و آدم‌هایی که سبزی ایندیکیترهای دوستی‌شان یواش یواش می‌کشد به نارنجی و زرد و قرمز و خالی اصلن، تو ماندی. تو ماندی دخترک نیم‌وجبی پرسروصدای چشم‌گربه‌ای. تو ماندی که من هنوز اقلن یک نفر را بتوانم بشمرم که چشم‌هام را بتوانم ببندم و تکیه کنم بهش و مطمئن باشم ولم نمی‌کند توی چاله‌ای چیزی. تو ماندی که کانسپت - سلام تعادل مفروض اجتماعی- دوستی هرقدر هم که توی ذهنم به لجن بکشد هنوز تو یکی را بتوانم علم کنم که "رفیق" ای و داری‌ام و هستی و حداقل دانسته آزارم نمی‌دهی هیچ‌وقت. تو ماندی که وقتی می‌خواهمت بیایی و موهای آبی‌ت را روی آبی-تر روتختی‌م افشان کنی که من توی دست‌هایت آخرین گریه‌هایم را بکنم و بعدش سه دور بچرخانمت که عکس موهات را بگیرم و بیایم پای مانیتور و پست عاشقانه برایت بنویسم و چه فایده که تو تنها کسی هستی که نمی‌خوانی این‌ خراب‌شده را،و با آن چشم‌های وحشیت هی نگاهم کنی و خط های نوت‌پد را بشماری و بگویی " این قدر عاشقمی؟! خب بسه دیگه عوض نوشتن بیا عاشق خودم باش!"

تو ماندی که رفیق‌ای دخترک موآبی من. تو ماندی. تو می‌مانی.

2009-09-27T00:18:00.000+03:30

خره هر کی فک کنه من چون تا حالا کسی رو از زندگیم پرت نکردم بیرون، ینی بلد نیستمش. خـــــــــر به همین غلظت.

2009-09-27T00:17:00.000+03:30

من اون شب بیدار بودم
من اون شب تا چهار صبح بیدار بودم و تلفن رو که قطع کردم و صدای تو شلوغی که خداحافظی کرد، کز کردم کنج دیوار و های‌های گریه
گوله‌های درشت اشک که می‌چکید پایین دخترخاله‌هه گفت فکر نمی‌کردم این‌قدر دل‌نازک باشی .
می‌دونی؟ خیلی وقته دیگه مهم نیست. خیلی وقته نذاشتم مهم باشه. مساله فقط و فقط اینه که من اون شب، تک تک اون لحظه ها، بیدار بودم و اشک‌هام سرازیر.

2009-09-23T21:49:00.002+03:30

یعنی دربه‌در این تنه چناری‌ام که هر سال اوایل پاییز؛ دقیقن زمانی که من فک می‌کنم خب مرض ریختن‌های تابستون تموم شده و شاد و خندان واسه خودم dear dear fall زمزمه می‌کنم از ناکجاآباد می‌آد و نازل می‌شه به ابعاد تحتانی وجودم. والا آقا.

2009-09-17T15:01:00.001+04:30

و در سال چهار فصل قرار دادیم که در دو فصل آغازین آن صاف شوید و در دو فصل بعدی ضمن صاف شدن اندکی هم زندگی کنید، و در آن نشانه ها برای خردمندان است باشد که رستگار شوید.

And So It Is ..

2009-09-13T00:20:00.003+04:30

اون روزا
شیوه‌ی نوشین‌لبان می‌ذاشتم با صدای بلند و همون‌جور باهاش زمزمه‌کنان شروع می‌کردم حاضر شدن
آرایش کردن و لاك زدن و لباس پوشیدن و جینگولك‌جات آویزون کردن، و ضمنن یه‌گوشم به صدای تلفن که زنگ بزنه و کسی که منتظرش بودم بگه رسیده
که من یهو یادم بیاد که ای وای مانتو تنم نکردم و سایه سفید یادم رفت بزنم و انگشتر جرینگ‌جرینگیه‌م کجاست و آخرش همه رو که جمع کردم بدوبدو برم پایین و تا سر کوچه بدوئم و در ماشین رو باز کنم و نفس‌نفس‌زنان عذرخواهی که دیر کردم
بشینم و چشم‌های آدمه واسم برق بزنه که چه خوشگل شدم

این روزا
یاسمین لوی می‌ذارم و همین‌جور هیچی ازش نفهمان شروع می‌کنم حاضر شدن
هر قدر دلم می‌خواد دیر می‌کنم و لفتش می‌دم و سه‌بار خط‌چشمم رو چك می‌کنم و اون وسط نصفه‌لباس به‌تن گودر می‌خونم و نوت می‌ذارم و بیست بار مو باز می‌کنم و دوباره می‌بندم و انگشتر و گردن‌بند و تاپ و مانتو عوض می‌کنم و شال‌های مختلف رو پرت می‌کنم این گوشه و اون گوشه‌ی اتاق
وقتی می‌بینم دیگه هیچ‌جوری دیرتر از این راه‌ نداره، آروم آروم می‌رم پایین و خجسته و یواش یواش قدم می‌زنم تا سرکوچه.
سرم هنوز بالاست، چشم‌های خودم داره برق می‌زنه برام، با یه نیمه‌لبخندی واسه خودش اون وسط‌ها.

Just like you said it would be
life goes easy on me
most of the time ..

2009-09-09T11:00:00.003+04:30

لحظه‌ای که از دهن یه آدم، نامربوط یا بدون ارجاع یا با ارجاع غیرلازم یه سری اسم گنده می‌شنوم که همین‌جوری تو هوا پرت می‌شن، دقیقن لحظه‌ایه که بعد اون حرفای آدمه تو گوشم به بلاه‌بلاه تبدیل می‌شه. که آدمی که این‌قدر خودشو آدم حساب نمی‌کنه که حتمن واسه موجه نشون دادن حرفش و فکرش باید به اسم چهارنفر دیگه، گیرم که بزرگ،‌ آویزون بشه، گوش دادن نداره.
دیگه خودتون بفهمید و منو از زحمت توضیح دادن اشخاصی که میزان شعور بقیه رو با یه‌همچین خط‌کش‌هایی اندازه می‌گیرن معاف بدارید.

Here, Take It All ..

2009-08-29T22:29:00.000+04:30

بله آقا، زمستون بود، اون موقع ها که هنوز اوضاع اینجوری نبود
از کافه اومدیم بیرون، برف می اومد و دو سه لایه روی سقف ماشین رو گرفته بود
من با هیجان صدات کردم این طرف ماشین که بیای نگاه کنی و قربون صدقه م بری که چه جوری بلتم روی برفای سقف طرف خودم برات با سه تا انگشتم رد پای بچه خرگوش بکشم که داره می دوئه.

2009-08-23T03:28:00.002+04:30

آدم باید که برای خودش آهنگ های خوب بی خاطره داشته باشد
آدم باید که برای خودش جاهای مورد علاقه ی خودش، تنها، بدون خاطره ی کسی چه خوب و چه بد
باید که فیلم های تنهایی دیده ی خودش، کتاب های بی دست نوشته ی صفحه ی اول، لباس های مورد علاقه ی ساییده نشده بر عطر تن کسی، گردنبندها و انگشترهای کسی تحسینشان نکرده و دستت را نبوسیده، آهنگ های نخوانده در شب های مستی برای کسی داشته باشد
آدم باید که گوشه های بی خاطره ی امن سفید خالی دنیای خودش را داشته باشد اصلن. که برود تویشان برای خود خودش تنهایی بدون هیچ کس زندگی و خوشی کند.

* تا دارم قانون وضع می کنم، اضافه کنم که هر آدمی حق مسلمش است - حتا مسلم تر از انرژی هسته ای، که هر از چندگاهی یک هویی از پشت بغل بشود و دست هایی بپیچند دورش و سری فرو برود توی گردن و موهایش با نفس های عمیق و حرف های مهربان. بع له.

سماور، پلاستیک، دمپایی کهنه

2009-08-15T13:23:00.002+04:30

اصلن به شما هم می گویند خواننده وبلاگ؟ یعنی بین این همه آدم، یک نفر نیست که یک دایی داشته باشد که پسرخاله ی زنش یک دوست کتاب فروشی دار داشته باشد که الیزه تان تا ایام خوش جوانیش تمام نشده و تبدیل نشده به یک وکیل عینکی قوزی کنج دفترخانه، برود نصفی از وقتش را آن جا صرف به تحقق پیوستاندن رویای کودکیش و اعتلای فرهنگی ملت و ارضای غرابز خود گربه وار به کتاب مالی اش بکند -یا اصلن سگ خور، هر شغل-فعالیت نیمه وقت خوشایند اینجوری ای - بعد آن یک نفر مزبور بیاید اسم و آدرس دایی اش را به الیزه تان بدهد و ماچش را هم بگیرد برود.
نه واقعن؟! رویتان می شود باز بیایید این جا را بخوانید اگر که دایی ندارید الان؟! :ی
پی نوشت: از اتاق فرمان صداهایی می آید مبنی بر این که پست ما غیرقابل فهم است. واضح هست انشالله که یک فقره الیز جویای کار می باشم دیگر؟ :ی

2009-08-03T02:22:00.002+04:30

من آدم غر زدن نیستم. اصلاح می کنم: الان دیگه آدم غر زدن نیستم. تا زنده ای چیز یاد می گیری، هوم؟ من یکی به قیمت گرونی یاد گرفتم اگر هم به فرض محال قرار باشه چیزی عوض بشه، دائم گفتن عوضش نمی کنه. مثل این می مونه که یکی هی یه سوزنی بکنه توی تنت، تو هم هر دفعه بگی آخ. آخ مزبور به قدر کفایت موقتن درد و عصبانیتت رو تخلیه می کنه که درد سوزنه که خوابید، یادت بره این جایی که وایسادی جاییه که دوباره احتمال سوزن بهت فرو رفتن داره. این جوریه که دور باطل مزبور تکرار می شه، بعد یه مدت آخ های تو هم این قدر تکراری می شه که حتا دیگه طرف نمی فهمه دردت میاد واقعنی. بعد تو گیج می شی و دردت میاد و روانی می شی که آخه چه جوری می شه یه آدمی که دوستش داری، دردت بیاره و عین خیالشم نباشه که دردت آورده. دیگه یادت نمی آد که خودت دردت اومدن و هیچ اتفاقی نیفتادن رو تبدیل کردی به الگوی تکرارشونده.
اوهوم. این جوریه که من دیگه آدم غر زدن نیستم. یه زمانی اگه تو موقعیت الانم بودم می رفتم یقه دو سه نفر رو می گرفتم می نشوندم شون و بهشون توضیح می دادم که بابا، الان تو منو آخ، یا تو قبلن منو آخ، یا خلاصه که بابا آخ! ولی الان آدمی هستم که یه نگاه به شون می ندازم، یه نگاه به تمام آخ هایی که صراحتن قبلن گفتم و تو گوش شون فرو نرفته؛ بعد خیلی آروم خودم رو می کشم کنار و از منطقه ی خطر دور می کنم. از آدم آخ-دار مزبور اصن.
می دونی آدم ها تیغ دارن، عین جوجه تیغی. آدم ها همیشه و بدون استثنا اگه مواظب نباشن تیغ هاشون می ره توی تن همدیگه. من اون قدرهام که غرش رو می زنم پیر نشدم. اما اون قدری هم دیگه خجسته و تازه نفس نیستم که حوصله ی رابطه هایی رو داشته باشم که فقط من توشون باید مواظب باشم تیغ تو تن کسی فرو نره. اصلن هر کسی باید تیغ-واچر اختصاصی روی خودش نصب داشته باشه.
بگیرین آقاجان؛ به خودتون بگیرین. بعله.

2009-07-31T17:46:00.000+04:30

حالم رو بهم میزنید وقتی زندگی های خطی سالم نرمال خوشبخت fitter happier تون رو میگیرید دستتون، با وفاداری هایی که به قول آقای فاکینگ ویستد از سر کون گشادیه، بعد حس میکنید الان باید از بالا به من و امثال من با این سرگردونی و این شاخه اون شاخه پریدن و زندگی کولی وار واژن پریشانه نگاه کنید.. عین زن های شلخته ی چاق 35 ساله با 4 تا بچه دوروبرشون که با ترحم به دوستای مجرد شاد و شنگول همسن شون نگاه میکنن و حس میکنن که بازی ای در کار بوده که برنده ش خودشون هستن. حالم رو بهم میزنید.